B
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Moje ulubione rękodzieło. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Moje ulubione rękodzieło. Pokaż wszystkie posty

Wspomnienia: kiedy jeden warsztat całkowicie zmienił moje życie.


      Przez to, że ostatnio jestem na naukach w związku z moją nową pracą, o której pisałam w poprzednim poście (Przeczytasz o niej tutaj), mam bardzo mało czasu na cokolwiek. Oczywiście wiem, że to się nie zmieni w najbliższym czasie, bo moja praca jest i nadal będzie od 10-18, ale nie będę musiała marznąć czekając na autobus. Poza tym mamy marzec i wkrótce dzień znacznie się wydłuży, więc człowiek też będzie inaczej pracował. W związku z powyższym nie miałam ostatnio czasu robić nowych zdjęć, więc pomyślałam, że opowiem wam historie mojego tworzenia. 



      Od początku opowiadając to musiałabym zacząć od wolontariatu i tego jak się dostałam do Lokalnego Centrum, które jest w Pleszewie, moim rodzinnym mieście. Jednak skrócę to historię, by opowiedzieć o samej biżuterii. Od kilkunastu lat Pleszewskie Stowarzyszenie Przeciwdziałania Narkomanii wraz z innymi organizacjami pozarządowymi i szkołami tworzy WDSU (Wielkopolskie Dni Stop Uzależnieniom). W ramach tych dni odbywają się warsztaty, albo jakieś koncerty, w każdym razie co roku staramy się, by było coś nowego. Do wolontariatu trafiłam jesienią 2009 a moje pierwsze WDSU były pół roku później. Przez cały tydzień w świetlicy odbywały się przeróżne warsztaty- w tym warsztaty biżuteryjne, które poprowadziła moja obecna kumpela. Nigdy wcześniej nie tworzyłam biżuterii sama, więc gdy przyszłam wcześniej, by pomóc je przygotować, w szoku byłam, jak zobaczyłam te wszystkie koraliki i półfabrykaty. A w jeszcze większe zdziwienie wprawiło mnie to, że to takie proste. Pierwsze kolczyki, jakie wykonałam w życiu miały taki boho styl.  



      A potem poszło już szybko. Zakochałam się od pierwszego wejrzenia miłością całkowicie nieplatoniczną i odwzajemnioną. Możecie zobaczyć moje kolejne prace poniżej i napisać mi w komentarzu, które z nich podobają Wam się najbardziej.

Jedne z moim najdłuższych kolczyków (ale nie najdłuższe).

     Z tych kolczyków byłam bardzo dumna, gdyż sama wykonałam "koraliki" z drucików. 


 Te kolczyki są również dla mnie szczególne, gdyż wykonałam je z agatu oraz z zielonego kryształkiem i to zdjęcie zdecydowanie nie podkreśla jak piękne są w rzeczywistości. 


Na końcu kolczyki z których jestem dumna ze względu na zastosowane przeze mnie rozwiązanie, jakim jest zabezpieczenie muszli przed wypadnięciem. 


     Po tych warsztatach były kolejne, które prowadziłam już sama. Nigdy nie liczyłam, ile ich łącznie przeprowadziłam przez te siedem lat, które niedługo miną od tego wydarzenia. Najwspanialsze jest jednak to, że te jedne warsztaty całkowicie zmieniły moje życie i mogę powiedzieć, że rękodziełem zajmuje się od siedmiu lat i cały czas się rozwijam, poznaje nowe techniki i udoskonalam te stare. Takie warsztaty rękodzielnicze prowadzę zarówno dla dzieci, młodzieży, ale też starszych osób, nawet na emeryturze. Wiek nie ma znaczenia, każdy może kupić sobie podstawowe narzędzia, trochę koralików i pólfabrykatów i zacząć zabawę. 

      Na początku pokazałam wam jedną z moich pierwszych modelinowych prac, więc na zakończenie (żebyście mogli się pośmiać) oto kilka kolejnych. 



 Pierwsze pączki donuty- każda modeliniarka je robi. Te są mikrospokijne i mają ok 10mm.

Samodzielnie wykonana miska oraz ciastka z czekoladą i orzechami, które zupełnie nie przypominają tych prawdziwych. Wtedy jeszcze nie wiedziałam, że modelinę można cieniować za pomocą suchych pasteli, ale...

 Na kanapkach już zastosowałam te technikę, uzyskując na brzegach efekt upieczonego w piekarniku chleba. Kanapki z serem i ketchupem, były moim najbardziej podstawowym daniem (taki okres w życiu) a żeby było fajnie, to zrobiłam ketchupowe minki. (bo też taka moda wchodziłam, że nosiło się dwa różne kolczyki). Na warsztatach z modeliny to był ulubiony wzór chłopców. 

Oczywiście ciasteczkowy potwór o przedziwnym kolorze, też musiał się znaleźć w moich pracach. Później lepiłam już ładniejsze ciasteczkowe potworki (kliknij na nazwę i sam porównaj). 


Na koniec dwa tzw pałeczki fimo: cytryna i kiwi- piszę, bo można nie poznać. Powinno wyglądać tak:
http://kreatywnystragan.pl/pl/miniaturowe-ozdoby/520-paleczka-fimo-cytrynka-.html
http://kreatywnystragan.pl/pl/miniaturowe-ozdoby/522-paleczka-fimo-kiwi-jasno-zielone.html




















Z fimo zaprzyjaźniłam się rok temu i mam nadzieje, że szybko będę robić postępy a moje prace będą coraz ładniejsze. Wszystko możecie oglądać na blogu, bo trochę go też po to założyłam- żeby śledzić, jak rozwijają się moje umiejętności. Dużo radości (ale też nerwów) przynosi mi ta słodka pasja i na pewno zostanę z nią na dłużej. 

A Wy macie pasję, z którą żyjecie w zgodzie od wielu lat, czy cały czas szukacie? Uczestniczyliście kiedyś w jakich super warsztatach, kursach, które zmieniły wasze życie? Piszcie w komentarzach, jestem bardzo ciekawa Waszych odpowiedzi. 

Do napisania E.

Najbardziej prywatny post- o mojej porażce i wymarzonych urodzinach

   


      Ten post planowałam od dawna. Co tam planowałam, przygotowywałam się do niego od kilku miesięcy, zbierałam pomysły, analizowałam, sprawdzałam dostępność materiałów i możliwość realizacji. Mówiąc szczerze, to miał być najbardziej dopieszczony pod względem kompozycji fotografii post i...nic z tego nie wyszło. 

Naprawdę nie wyszło. Więc dziś napisze wam o mojej porażce, z którą ciężko było mi się pogodzić i, co najśmieszniejsze, o niespodziance urodzinowej jak z filmu. 

        Minął tydzień od feralnego dnia w którym, źle nastawiwszy piec, spaliłam swoje najpiękniejsze i najbardziej pracochłonne prace wykonane z masy termoutwardzalnej fimo. Owszem udało się kilka uratować, ale one wyglądają inaczej, niż by wyglądały, gdybym ich nie spaliła. Resztę musiałam wyrzucić- do kosza, na śmietnik, całkowicie niezdatne do użytku. To była dla mnie okropna sytuacja, bo spaliłam rzeczy, które zaplanowałam na mój ukochany post urodzinowy oraz post walentynkowy. Strasznie byłam dumna z wykonanych prac, tortów, miniaturowych makaroników, nożyków i innych sztućców, z mikro frytek itd. długo by można wymieniać. Co się stało to się nie odstanie. Nie da się cofnąć przeszłości.    

           To była moja porażka, mój błąd. I najgorsze było to, że przyjaciele nie mieli dla mnie czasu. Byłam sama z moim problemem...a tyczyło się to właśnie moich urodzin i niespodzianki z nią związanej- ale niczego się nie domyśliłam. Każdy miał dobrą wymówkę- praca, szkoła wieczorowa, bycie poza miastem czy jakieś obowiązki. Jedna kumpela miała dla mnie czas i sprytnie zwabiła mnie do miejsca w którym reszta przywitała mnie z tortem. Miazga o której marzy każda księżniczka. Zdjęć jeszcze nie dostałam, ale mogę wam powiedzieć jedno- byłam jedyną osobą, która była nieumalowana i nie wystrojona. Hehe wyróżniałam się. Z racji tego, że było to miejsce publiczne, później dołączyło do nas mnóstwo innych dalszych znajomych- zawsze chętnych na darmowe alko. Było cudownie. Było najlepiej na świecie. Dostałam totalnie mega prezenty, takie od serca :D  Mogę je Wam pokazać. 







            I tak właśnie kończąc moją opowieść, to co udało mi się uratować i przechodzi mój test estetyczny przedstawiam wam dziś na blogu. W wersji miniaturowej tort mojego własnego projektu, plus czekoladki i róże na walentynki. Zamiast mnóstwa zdjęć moich prac z okazji moich urodzin otrzymaliście ode mnie historie najwspanialszych urodzin, tych wymarzonych, filmowych, idealnych, spędzonych prawie z wszystkimi moimi przyjaciółmi ( jednej wisienki na torcie zabrakło bo urodziła niedawno dzidziusia i jest z nim w szpitalu). A teraz przed Państwem moje miniaturowe urodziny- 25. 









Na torcie można dostrzec takie owoce jak: truskawki, maliny, czerwoną porzeczkę. Do tego makaroniki o różnym smaku, ferrero roche domowej roboty oraz lekko spalone (i pomalowane farbami) raffaello.Do tego dwa biszkopty- jeden czekoladowy, drugi waniliowy z kremem malinowym i ajerkoniakowym na pistacjowym musie. Jest tego dużo, bo tak lubię.  







Czy wszystko było perfekcyjne? Na pewno nie. Jednak życie nie jest perfekcyjne- choć jedna pani z telewizji próbuje nam to udowodnić. No cóż. Ważne, by osoby, które kochasz zawsze były przy tobie i wtedy wszystko inne przestaje mieć znaczenie. Post ma tygodniowe opóźnienie i na pewno daleko mu do perfekcji, której po nim oczekiwałam. Jestem jednak z niego dumna, bo takiej historii nawet ja nie potrafiłabym wymyślić. 

A Wy o jakich urodzinach marzycie?? Czy ktoś z Waszych bliskich spełnił Wasze marzenia??


ps.: nawet nie wiecie ile razy musiałam mojemu chłopakowi przypominać, że marze o takim przyjęciu- o resztę zadbał sam los. 


Do napisania E.

Zombie miś

Witajcie serdecznie

Chciałabym wam przedstawić Zombie misia. Uwielbiam ten wisiorek- jest niesamowicie słodki, ale ma też charakterek-coś takiego, że sprawia, iż nie jest taki słodki ja na zdjęciach może to wyglądać. Gdy zaczęłam robić mu zdjęcia, na początku był niechętny- nie chciał się ustawiać i pozować...ale później mu się spodobało i oto efekty sesji zdjęciowej zombi Misia.


Tu miś zdecydować się przywitać z Wami...trochę czasu mu zajęła decyzja- machać, czy nie machać. 







Sesja kulinarna najbardziej przypadła mu do gustu- może zostanie kucharzem?


A czy Wy macie jakiegoś modelinowego zwierzaka, którego bardzo lubicie? No i który ma sesje zdjęciową? Jeśli tak wysyłajcie zdjęcia a ja je udostępnię na blogu wraz z informacją o Was i waszym dziele. 

Do napisania E.