Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Zupełnie inne sprawy. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Zupełnie inne sprawy. Pokaż wszystkie posty
Jesteśmy jednością.
Witajcie serdecznie!!
Trochę mnie wzięło na wspominki, bo przed chwilą przeczytałam historię w które kobra opiekowała się szczeniakami, które wpadły do studni. bajka wyssana z palca? No może, ale to nie ma znaczenia, chodzi o puentę. Ci więksi zawsze powinni się opiekować mniejszymi i ci silniejsi- słabszymi.
I głębiej w las, tym ciemniej...demotywatory czytam, gdy szukam natchnienia, serio. Ale nie spędzam tam wielu godzin. Czytam tylko kilka i rozmyślam. Czasem się pośmieję, czasem jestem przerażona. Najgorzej jest, jak czytam coś demotywującego o polityce.
Sposób na pieniądze czyli zarabiać, czy robić kasę?
Zmiana pracy i webinar, na który trafiłam zbiegły się w tym samym czasie. Sprzedaż (mimo, że dotychczas pracowałam w różnych branżach) kojarzyła mi się negatywnie. Niestety niechęć ta zwiększyła się, kiedy w mojej poprzedniej pracy został zmieniony kierownik i narzucono mi bym sprzedawała produkty polecane przez sklep. Chodzi o to, że co dwa tygodnie otrzymywałam listę artykułów, które musiałam proponować (czyt. zmuszać do ich kupna) każdemu klientowi- nawet temu, który kupował gazetę za 2zł. Były to książki, filmy, jakieś słodycze, artykuł papierniczy w promocyjnej cenie, które miały słabą sprzedaż (przeważnie, nie zawsze). Ogólnie artykuły, które były sprzedawane były bardzo drogie a ich cena nie świadczyła o jakości, po prostu płaciło się tzw "metkę". Ale serio, dużo ludzi kupowało w tym sklepie i nadal kupują. Miałam trochę z tym problem, że polecam produkty, które można w internecie kupić za połowę ceny, albo że muszę polecać film, który jest kiepski- nie wspominając o książkach takich jak "50 Twarzy Greya". Teraz w końcu nie mam tego problemu, bo w sklepie w którym pracuje drogie produkty albo mają atesty, albo są łatwo spieralne, albo korzysta się z nich przez wiele lat. Bo nie chodzi o to, żeby klient kupi tanio i ciągle przychodził po kolejną sztukę, albo by kupował drogie produkty, ale lepszej jakości. Chodzi o to, że ja wiem, że to co sprzedaje jest dobrej jakości i klienci, którzy wracają po kolejne produkty chwalą sobie np.: pisaki do pisania po koszulkach, które się nie spierają. Ludzie nie są głupi i doceniają przede wszystkim jakość. Ja sama zanim zaczęłam tam pracę kupowałam niektóre kostki fimo z której lepie oraz moje kartony na których wykonuje zdjęcia. To również tam dostałam fantastyczną srebrną farbkę do modeliny oraz mój wymarzony akrylowy wałek.
Farba akrylowa imitująca metal, kostki fimo professional.
Kartony i papiery do scrapbookingu, wykorzystywane przeze mnie do zdjęć.
Wałek akrylowy wykorzystywany przy pracy z modeliną.
Czuje totalny napływ inspiracji pracując w miejscu tak przepełnionym artystyczną energią. Nie dość, że wszystko jest śliczne i kolorowe, to mogę poznawać nowe techniki rękodzielnicze. I tu dochodzę do sedna. Gdy słuchałam webinaru wyżej wymienionej pani Kwiatkowskiej (klik na słowo webinar i sami będziecie mogli go wysłuchać, do czego serdecznie zachęcam) pierwszym zadaniem było odpowiedzieć sobie na pytanie: Co oznacza dla ciebie zarabiać pieniądze, a co robić pieniądze. Najpierw pomyślałam, że zarabiać do znaczy robić coś, co daje mi pieniądze np.: pracuje na etacie, wykonuje jakieś zadanie i dostaje za to pensje (skojarzenie pozytywne?), a robić pieniądze to samemu je wytwarzać (skojarzenie negatywne?).
I tu zaczęłam się zastanawiać, dlaczego praca na etacie jest dla mnie lepsza od kreowania życia, które dawałoby mi możliwość zarobienia? A mówiąc jeszcze dobitniej, dlaczego zarabianie kojarzy mi się z przymusem, a robienie z kreacją, a tym samym dobrowolnością. Bo kiedyś ja pieniądze zarabiałam, a teraz je robię. Czyli kiedyś miałam prace by zarabiać pieniądze. A teraz pracuje dla samego działania a nie by dostawać za to pieniądze- one są i to jest super, ale lubię robić to co robię. To nie znaczy, że tamta praca była okropna, a ta jest idealna. ja kochałam moją poprzednią prace do momentu, kiedy mój pracodawca i firma zaczęły non stop naciskać na zwiększenie sprzedaży i gdy zorientowałam się, że traktują mnie przedmiotowo.
Na razie odczuwam dreszczyk emocji, ale też poczucie bezpieczeństwa. Muszę się jeszcze bardzo dużo nauczyć, a czasu mam mało- ale to jest na plus. Praca, w której pracodawca stawia na rozwój jest nie tylko przyjemniejsza, ale również ambitniejsza. (O znalazłam minus tej pracy, wydam tam zapewne dużą cześć mojej pensji, jak podliczę ile kosztują wszystkie rzeczy, które mam zamiar kupić). Zbliżają się również targi po których będziemy mieli ogromną dostawę, bo moja szefowa też jest rękodzielnikiem. Dobrze jednak pracować w ładnym miejscu, człowiek wtedy zupełnie inaczej funkcjonuje.
A teraz pora na moją kolejną prace wykonaną całkowicie z modeliny. To torcik różany z perłową różą. Na początku był przeze mnie trochę nie lubiany, ale teraz wiem, że jest totalnie wyjątkowy przez swój retro kolor i majestatyczny wygląd. Nie jest to wisiorek, który można by nosić do każdego ubrania. Wręcz przeciwnie nadaje się tylko na specjalne okazje do eleganckiego stroju.
A jakie jest Wasze podejście do zarabiania i robienia pieniędzy? Jakie macie skojarzenia z tymi pojęciami? Czy to co robicie obecnie to zarabianie, czy już robienie pieniędzy?? Piszcie
i komentujcie jestem mega ciekawa jacy ludzie czytają mojego bloga.
Do napisania E.
Ps, jeśli podoba ci się to co robię, zostaw komentarz, a także zasubskrybuj mój blog klikając "Dodaj do kręgów" w Google+ lub "Dołącz do tej witryny". Zachęcam również do odwiedzenia innych moich postów.
Facet nie czarodziej w myślach nie potrafi czytać
Wiele lat z jednym facetem a ja nadal myślę, że on nauczy się czytać mi w myślach. Tą niesamowitą i nieprzeciętną umiejętność mógłby wykorzystywać gdy jestem na niego zła i gdy następuje moja kobieca przypadłość jaką jest foch. Nie lubię go chyba bardziej, niż mój facet. Cała się wtedy napinam i nie mogę wyrazić nic logicznego, bo w całej mojej głowie roi się od myśli: wstrętnych, przebiegłych i ironicznych, które nie mają nic wspólnego z rzeczywistością. Są raczej jej zaprzeczeniem i wyglądają jak "Krzyk" Muncha. I powiem jedno ani kobieta ani facet sobie z tym nie poradzą. Co więc robić w takiej sytuacji?? Mocno kobietę przytulać- zawsze- nawet jak odpycha, nawet jak nie odwzajemnia, nawet jak zaczyna coś krzyczeć bez ładu i składu- przytulać i pozwolić by foch czuł, że jego siła gaśnie.
A co zrobić jak foch zgaśnie?? No to wtedy gorzej- bo ona zacznie krzyczeć albo szeptać tak cicho, że ledwo ona słyszy co mówi, a co dopiero ten biedny mężczyzna?? No, nie taki biedny, bo w końcu kto sprawił, że przylazł foch- no przecież, że nie kobieta, ona jest tylko ofiarą focha. No, ale musimy gadać, tak długo jak trzeba i tak otwarcie i bez półprawd jak tylko można. Foch będzie się czasem pojawiał, bo niestety kobieca natura choć już nie tak zduszona jak dawniej, to nadal nie może się przyzwyczaić do tego, że ma prawo głosu i to nie tylko podczas wyborów. Ale faceci też nie powinni mówić za każdym razem gdy kobieta jest zła, że ma focha- bo nie każdy gniew jest fochem i nie każdy foch wywołany jest gniewem. I o tym warto pamiętać, bo faceci usprawiedliwiają swoje niezrozumienie kobiet tym, że ma focha. A jak kobieta ma focha to biedny facet nic na to nie pomoże. Faceci traktują focha jak okres- zdarza się od czasu do czasu i jest naturalną i nieusuwalną częścią każdej kobiety. Bez wyjątków. Więc napiszę to głośno, żeby żaden facet nie musiał się tego domyślać- foch nie jest jak okres, nie powtarza się cyklicznie i bądźcie nam za to wdzięczni.
A żeby osłodzić sobie czas po fochu, warto skosztować czegoś kremowego i owocowego.
W ramach walentynek pojechałam z moich chłopakiem i nową przyjaciółką na koncert Braci Figo Fagot- tak się wyszalałam, że tego dnia nie miałam siły na żadnego focha- a przecież znalazłaby się jakaś pierdoła o którą można by się było pokłócić- w walentynki.
A wy jak radzicie sobie z fochem?? Kiedy on u was zdarza się najczęściej?
Jestem mega ciekawa waszych odpowiedzi więc zapraszam do komentowania a tych, którym podoba się blog serdecznie zachęcam do subskrybowania.
We wpisie zostały wykorzystane takie obrazy jak: "Krzyk" Muncha, oraz nienazwany obraz Zdzisława Beksińskiego, które znajdziecie pod tymi linkami.
http://www.magazynsztuki.pl/krzyk-edvard-munch/
http://www.public-republic.net/the-week-light-with-zdzislaw-beksinski.php/
Najbardziej prywatny post- o mojej porażce i wymarzonych urodzinach
Ten post planowałam od dawna. Co tam planowałam, przygotowywałam się do niego od kilku miesięcy, zbierałam pomysły, analizowałam, sprawdzałam dostępność materiałów i możliwość realizacji. Mówiąc szczerze, to miał być najbardziej dopieszczony pod względem kompozycji fotografii post i...nic z tego nie wyszło.
Naprawdę nie wyszło. Więc dziś napisze wam o mojej porażce, z którą ciężko było mi się pogodzić i, co najśmieszniejsze, o niespodziance urodzinowej jak z filmu.
Minął tydzień od feralnego dnia w którym, źle nastawiwszy piec, spaliłam swoje najpiękniejsze i najbardziej pracochłonne prace wykonane z masy termoutwardzalnej fimo. Owszem udało się kilka uratować, ale one wyglądają inaczej, niż by wyglądały, gdybym ich nie spaliła. Resztę musiałam wyrzucić- do kosza, na śmietnik, całkowicie niezdatne do użytku. To była dla mnie okropna sytuacja, bo spaliłam rzeczy, które zaplanowałam na mój ukochany post urodzinowy oraz post walentynkowy. Strasznie byłam dumna z wykonanych prac, tortów, miniaturowych makaroników, nożyków i innych sztućców, z mikro frytek itd. długo by można wymieniać. Co się stało to się nie odstanie. Nie da się cofnąć przeszłości.
To była moja porażka, mój błąd. I najgorsze było to, że przyjaciele nie mieli dla mnie czasu. Byłam sama z moim problemem...a tyczyło się to właśnie moich urodzin i niespodzianki z nią związanej- ale niczego się nie domyśliłam. Każdy miał dobrą wymówkę- praca, szkoła wieczorowa, bycie poza miastem czy jakieś obowiązki. Jedna kumpela miała dla mnie czas i sprytnie zwabiła mnie do miejsca w którym reszta przywitała mnie z tortem. Miazga o której marzy każda księżniczka. Zdjęć jeszcze nie dostałam, ale mogę wam powiedzieć jedno- byłam jedyną osobą, która była nieumalowana i nie wystrojona. Hehe wyróżniałam się. Z racji tego, że było to miejsce publiczne, później dołączyło do nas mnóstwo innych dalszych znajomych- zawsze chętnych na darmowe alko. Było cudownie. Było najlepiej na świecie. Dostałam totalnie mega prezenty, takie od serca :D Mogę je Wam pokazać.
I tak właśnie kończąc moją opowieść, to co udało mi się uratować i przechodzi mój test estetyczny przedstawiam wam dziś na blogu. W wersji miniaturowej tort mojego własnego projektu, plus czekoladki i róże na walentynki. Zamiast mnóstwa zdjęć moich prac z okazji moich urodzin otrzymaliście ode mnie historie najwspanialszych urodzin, tych wymarzonych, filmowych, idealnych, spędzonych prawie z wszystkimi moimi przyjaciółmi ( jednej wisienki na torcie zabrakło bo urodziła niedawno dzidziusia i jest z nim w szpitalu). A teraz przed Państwem moje miniaturowe urodziny- 25.
Na torcie można dostrzec takie owoce jak: truskawki, maliny, czerwoną porzeczkę. Do tego makaroniki o różnym smaku, ferrero roche domowej roboty oraz lekko spalone (i pomalowane farbami) raffaello.Do tego dwa biszkopty- jeden czekoladowy, drugi waniliowy z kremem malinowym i ajerkoniakowym na pistacjowym musie. Jest tego dużo, bo tak lubię.
Czy wszystko było perfekcyjne? Na pewno nie. Jednak życie nie jest perfekcyjne- choć jedna pani z telewizji próbuje nam to udowodnić. No cóż. Ważne, by osoby, które kochasz zawsze były przy tobie i wtedy wszystko inne przestaje mieć znaczenie. Post ma tygodniowe opóźnienie i na pewno daleko mu do perfekcji, której po nim oczekiwałam. Jestem jednak z niego dumna, bo takiej historii nawet ja nie potrafiłabym wymyślić.
A Wy o jakich urodzinach marzycie?? Czy ktoś z Waszych bliskich spełnił Wasze marzenia??
ps.: nawet nie wiecie ile razy musiałam mojemu chłopakowi przypominać, że marze o takim przyjęciu- o resztę zadbał sam los.
Do napisania E.
"Szczęście dziękuje, proszę więcej"
Tytuł postu nie jest moimi słowami, a polskim tytułem film Happy Thank You More Please film przeszedł bez echa a jest fenomenalny. Opowiada o kilku prawdach życiowych, które poznałam np.: że szczęścia nie można znaleźć, że nie rzeczy dają nam szczęście- jasne uszczęśliwia nas nasza rodzina, osoby które nas kochają, to że mamy prace, czy że osiągamy sukces. Tak to zdecydowanie sprawia, że człowiek jest szczęśliwy- ale czy na pewno? Moje życie nauczyło mnie, że szczęście jest w nas w środku i ze tylko my możemy podjąć decyzje, że jesteśmy szczęśliwi- nie jak będziemy coś mieli, nie jak ktoś będzie nas kochał..ale właśnie teraz, niezależnie od wszystkiego- nikt nie może nam szczęścia zabrać, bo szczęście nie jest rzeczą, jest energią, siłą która nam pomaga żyć.
Nie jestem nauczycielem i nie chce nikomu narzucać swojego poglądu, swojej prawdy, może za kilka lat zmienię zdanie, bo moje życie zmieni się tak kolosalnie, że ta prawda stanie się kłamstwem, ale lubię żyć z przekonaniem, że tylko ja decyduje o tym, kiedy jestem smutna a kiedy radosna- bo można być szczęśliwym, ale pogrążonym w smutku.
A jak jest o szczęściu to będzie i o wdzięczności- jest to uczucie cudowne- pozbawione żalu, pychy, kłamstwa. Człowiek posiada tak wiele, lecz tak mało docenia, gdy to ma. Dlatego gdy ślepnę i nie widzę, jak wiele cudowności mnie otacza, myślę sobie w duchu- Za co jestem wdzięczna- i wymieniam to wszystko. Wtedy świat staje się piękniejszy, a "problem" do załatwienia- mniejszy.
I nie będzie zwiastuna filmu- a utwór, który napawa mnie dziwną energią, mimo, że tekst ma smutny ale pełen wdzięczności właśnie i pewności.
Chciałabym poleżeć na łące...o harmonii energii męskiej i kobiecej
Tęsknie za tym, by położyć się na trawie, by być tylko dla siebie, by móc się zapomnieć i robić wszystko co siedzi we mnie i chciało by tak potwornie wyjść na zewnątrz. Dlaczego tego nie zrobię? Dlaczego nie mogę być prawdziwa dla świata w którym żyje? Bo to niesie za sobą odpowiedzialność- bo to może skrzywdzić innych, tych, którzy mnie kochają.
W sumie przez przypadek- często tak mówię, ale wiem doskonale- że nic nie dzieje się przypadkowo- ale o tym innym razem. Wracając...wychodząc gdzieś włączyłam na sekundę tv i tam miał lecieć wywiad z Tokio Hotel. A potem kilka dni później na fb znów na nich natrafiłam, bo ktoś napisał o nich jakiś komentarz, że kiedyś grali rocka a teraz coś a la elektro. I włączyłam sobie ich utwór nowy: Love who loves you back. Myślę sobie, jakie to słabe...ale im dłużej tego słuchałam tym zaczęło się we mnie coś budzić. Natłok myśli i emocji się we mnie kłębił, że mimo, że nie do końca rozumiem o czym wokalista śpiewa, ja go rozumiem, rozumiem jego uczucia. Muzyka wzbudzała we mnie kolejne uczucia, których nie rozumiałam- dopóki nie przeczytałam tekstu i pomyślałam, że ten tekst wcale nie jest głupi...że jest bardzo prawdziwy i że tego pragnie każdy z nas- by kochano nas ze wzajemnością. Tekst jest o tym, że jeżeli ktoś nie chce naszej miłości, to jest ok. Ileż to razy w życiu byłam zakochana bez wzajemności, oszukiwana i traktowana jak śmieć, tylko dlatego, że byłam w kimś zakochana? Wielokrotnie, ale to nie znaczy, że mam znienawidzić cały świat.
Oceńcie sami, ale nie oceniajcie po wyglądzie, niech nie ocenia wasza głowa, ale wasze serce,
Nie potrafię zrozumieć skąd w ludziach tyle nienawiści do osób homoseksualnych. Dla mnie to cudowne, że dziewczyny kochają dziewczyny, a chłopcy chłopców. Dlaczego? Bo wierze w istnienie energii żeńskiej i męskiej. Te dwie energie są w każdym z nas niezależnie od płci i jedna z nich to energia racjonalna, logiczna pragnąca władzy, bycia perfekcyjnym i niezależnym. Natomiast druga energia- kobieca- pragnie harmonii, życia z innymi w miłości, nie chce z nikim rywalizować i nikogo krzywdzić. Te energie muszą mieć taką samą władze, byśmy żyli ze sobą w harmonii, ale od dawien dawna to głównie energia męska panuje na świecie...tylko, że coś się zaczęło zmieniać. Bo energia żeńska która była w niewoli męskiej przebudziła się i dzięki temu faceci przestali bać się swoich uczuć. A to jest fantastyczne. Ale powtarzam- energia męska nie należy do mężczyzn a kobieca do kobiet.
W sumie przez przypadek- często tak mówię, ale wiem doskonale- że nic nie dzieje się przypadkowo- ale o tym innym razem. Wracając...wychodząc gdzieś włączyłam na sekundę tv i tam miał lecieć wywiad z Tokio Hotel. A potem kilka dni później na fb znów na nich natrafiłam, bo ktoś napisał o nich jakiś komentarz, że kiedyś grali rocka a teraz coś a la elektro. I włączyłam sobie ich utwór nowy: Love who loves you back. Myślę sobie, jakie to słabe...ale im dłużej tego słuchałam tym zaczęło się we mnie coś budzić. Natłok myśli i emocji się we mnie kłębił, że mimo, że nie do końca rozumiem o czym wokalista śpiewa, ja go rozumiem, rozumiem jego uczucia. Muzyka wzbudzała we mnie kolejne uczucia, których nie rozumiałam- dopóki nie przeczytałam tekstu i pomyślałam, że ten tekst wcale nie jest głupi...że jest bardzo prawdziwy i że tego pragnie każdy z nas- by kochano nas ze wzajemnością. Tekst jest o tym, że jeżeli ktoś nie chce naszej miłości, to jest ok. Ileż to razy w życiu byłam zakochana bez wzajemności, oszukiwana i traktowana jak śmieć, tylko dlatego, że byłam w kimś zakochana? Wielokrotnie, ale to nie znaczy, że mam znienawidzić cały świat.
Oceńcie sami, ale nie oceniajcie po wyglądzie, niech nie ocenia wasza głowa, ale wasze serce,
Nie potrafię zrozumieć skąd w ludziach tyle nienawiści do osób homoseksualnych. Dla mnie to cudowne, że dziewczyny kochają dziewczyny, a chłopcy chłopców. Dlaczego? Bo wierze w istnienie energii żeńskiej i męskiej. Te dwie energie są w każdym z nas niezależnie od płci i jedna z nich to energia racjonalna, logiczna pragnąca władzy, bycia perfekcyjnym i niezależnym. Natomiast druga energia- kobieca- pragnie harmonii, życia z innymi w miłości, nie chce z nikim rywalizować i nikogo krzywdzić. Te energie muszą mieć taką samą władze, byśmy żyli ze sobą w harmonii, ale od dawien dawna to głównie energia męska panuje na świecie...tylko, że coś się zaczęło zmieniać. Bo energia żeńska która była w niewoli męskiej przebudziła się i dzięki temu faceci przestali bać się swoich uczuć. A to jest fantastyczne. Ale powtarzam- energia męska nie należy do mężczyzn a kobieca do kobiet.
Subskrybuj:
Posty (Atom)





























