Przez 365 dni w roku wolontariusze robią wiele rzeczy dla innych- całkowicie za darmo, choć ich praca jest bezcenna. Jest jeden taki dzień, w którym ich praca doceniona jest bardziej, niż zwykle. To 5 grudnia, w którym obchodzimy Międzynarodowy Dzień Wolontariusza. Co można podarować społecznikom, w tym szczególnym dniu? Zapraszam na 5 propozycji "prezentów" dla ludzi, zmieniających życie innych na lepsze.
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Wolontariat i inne sprawy. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Wolontariat i inne sprawy. Pokaż wszystkie posty
Totalnie prywatna relacja z minionych tygodni cz.1: Szkolenie z Erasmusa
Tak dużo się u mnie działo, że blog spadł na drugie, a nawet trzecie miejsce w sprawach ważnych. Ale ważny jest i chcę, by tak pozostało. Dlatego postanowiłam, że nie będzie dziś modeliny, a relacja z moich minionych dni, które były bardzo intensywne i bogate w wiele doświadczeń. Rozpocznę od szkolenia z Erasmusa.
Zapraszam na moją totalnie prywatną relacje z szkolenia:
Volunteering Management Lab.
Zapraszam na moją totalnie prywatną relacje z szkolenia:
Volunteering Management Lab.
Ostatni dzień Dni Pleszewa- warsztaty rękodzielnicze.
Choć Dni Pleszewa było tak dawno temu, to mimo wszystko chcę Wam jeszcze pokazać, co wolontariusze przygotowali dla dzieciaków w czasie drugiego dnia Biało- Czerwonej Krainy. Bo jak zwykle było tego mnóstwo.
Wolontariusze- najlepsi kreatorzy nauki przez zabawę.
Dni Pleszewa dla wolontariuszy rozpoczęły się w czwartek Grą Miejską o której mogliście poczytać w poprzednim poście, do czego serdecznie zapraszam. Kolejne dni były dla nas równie emocjonujące co sportowe rozgrywki w piłce nożnej naszej polskiej reprezentacji.
Od soboty na pleszewskim rynku działała Biało-Czerwona Kraina dla dzieci o której Wam dziś opowiem.
V Pleszewska Gra Miejska- bo łączy nas piłka.
Witajcie
Jakże mogło być inaczej. Mamy EURO 2016 i nasza reprezentacja daje nam same powody do dumy. A tym czasem w Pleszewie, w czwartek (23.06) odbyła się V Pleszewska Gra Miejska. Przyświecało jej hasło "Łączy nas piłka"- oficjalne hasło polskiej reprezentacji. Pod tą nazwą znajdziecie również stronę, na której można przeczytać wiele wywiadów z piłkarzami, poznać wyniki meczów, ale również dowiedzieć się czegoś o młodych drużynach z Akademii Juniora.
Nocka wolontariuszy- to życie zmusza nas do rozwoju.
To sytuacja zmusza nas do poznania zupełnie nowej wiedzy i umiejętności- to fantastyczne.
Właśni jestem świeżo po Nocy Wolontariuszy i mam w głowie burze nowych pomysłów i przemyśleń. Takie nocki składają się głównie ze wspólnego kreowania pomysłów i wielkiego wydarzenia (imprezy współtworzonej lub całkowicie koordynowanej przez wolontariuszy). Podczas szkoleń czy warsztatów, a później zabawy i pracy następuje integracja. Podczas tej nocki była nam ona szczególnie potrzebna, gdyż po prostu mieliśmy bardzo wielu nowych i młodych uczestników, którzy byli pierwszy raz. W świecie wolontariackim następuje taki trend, że coraz młodsi chcą angażować się nie tylko w działalność wolontariacką, ale również uczestniczyć w akcjach obywatelskich i działać na rzecz miasteczka. Jest to trend ogólnoświatowy i dotyczy również naszego Lokalnego Centrum Wolontariatu. Po raz pierwszy w Nocy Wolontariuszy uczestniczyli chłopaki uczący się w szkole podstawowej i byli to najmłodsi uczestnicy ever. Niewiele było osób ze szkół ponadgimnazjalnych, natomiast niespodzianką było uczestnictwo tych najstarszych wolontariuszy (najstarszych tzn z najdłuższym i największym doświadczeniem).
Na spotkaniu zajmowaliśmy się głównie jednym z największy przedsięwzięć w ciągu roku. czyli Grą Miejską (w tym roku odbędzie się piąta edycja, która organizujemy wraz z miastem i harcerzami). Co roku stworzenie fabuły i scenariusza zajmuje mnóstwo czasu i wymaga ogromnego zaangażowania. O poprzedniej Grze Miejskiej możecie poczytać na moim poście z czerwca ubiegłego roku "IV Gra Miejska-robaki" (klik w tytuł)
W tym roku z okazji mistrzostw świata stawiamy głównie na sport. Jest to dla nas ogromne wyzwanie gdyż wolontariacko zajmujemy się głównie rozwojem z zakresu rękodzielnictwa. Sport zawsze zostawialiśmy Orlikom. Na początku szczerze mówiąc byłam przerażona i niechętna. Nie lubię sportu i choć kiedyś był moją mocną stroną, to teraz za sobą nie przepadamy. Jednak już po pierwszym zadaniu niechęć odchodziła a zawiało podekscytowanie. Jest zadanie do wykonania, więc trzeba zdobyć potrzebną wiedzę i narzędzia. Przecież to samo było z rękodzielnictwem, blogowaniem, pisaniem projektów. W niektórych dziedzinach miałam nauczyciela, ale w wielu sama zdobywałam wiedzę i umiejętności.
Owszem sport to nie jest moją mocną stroną, ale przecież Gra Miejska nie polega na wygraniu meczu. Gra Miejska ma dać możliwość zdobycia wiedzy, którą można w niej wykorzystać, by zdobyć punkty i zrobić to lepiej od pozostałych graczy.
Poniżej kilka fotek z Nocy Wolontariuszy, na których opracowujemy w grupach zadania dotyczące nowoczesnych zawodów, oraz pracujemy nad gra miejską. Wszystkie foty udostępnione za zgodą Lokalnego Centrum Wolontariatu w Pleszewie.
Do napisania E.
Właśni jestem świeżo po Nocy Wolontariuszy i mam w głowie burze nowych pomysłów i przemyśleń. Takie nocki składają się głównie ze wspólnego kreowania pomysłów i wielkiego wydarzenia (imprezy współtworzonej lub całkowicie koordynowanej przez wolontariuszy). Podczas szkoleń czy warsztatów, a później zabawy i pracy następuje integracja. Podczas tej nocki była nam ona szczególnie potrzebna, gdyż po prostu mieliśmy bardzo wielu nowych i młodych uczestników, którzy byli pierwszy raz. W świecie wolontariackim następuje taki trend, że coraz młodsi chcą angażować się nie tylko w działalność wolontariacką, ale również uczestniczyć w akcjach obywatelskich i działać na rzecz miasteczka. Jest to trend ogólnoświatowy i dotyczy również naszego Lokalnego Centrum Wolontariatu. Po raz pierwszy w Nocy Wolontariuszy uczestniczyli chłopaki uczący się w szkole podstawowej i byli to najmłodsi uczestnicy ever. Niewiele było osób ze szkół ponadgimnazjalnych, natomiast niespodzianką było uczestnictwo tych najstarszych wolontariuszy (najstarszych tzn z najdłuższym i największym doświadczeniem).
Na spotkaniu zajmowaliśmy się głównie jednym z największy przedsięwzięć w ciągu roku. czyli Grą Miejską (w tym roku odbędzie się piąta edycja, która organizujemy wraz z miastem i harcerzami). Co roku stworzenie fabuły i scenariusza zajmuje mnóstwo czasu i wymaga ogromnego zaangażowania. O poprzedniej Grze Miejskiej możecie poczytać na moim poście z czerwca ubiegłego roku "IV Gra Miejska-robaki" (klik w tytuł)
W tym roku z okazji mistrzostw świata stawiamy głównie na sport. Jest to dla nas ogromne wyzwanie gdyż wolontariacko zajmujemy się głównie rozwojem z zakresu rękodzielnictwa. Sport zawsze zostawialiśmy Orlikom. Na początku szczerze mówiąc byłam przerażona i niechętna. Nie lubię sportu i choć kiedyś był moją mocną stroną, to teraz za sobą nie przepadamy. Jednak już po pierwszym zadaniu niechęć odchodziła a zawiało podekscytowanie. Jest zadanie do wykonania, więc trzeba zdobyć potrzebną wiedzę i narzędzia. Przecież to samo było z rękodzielnictwem, blogowaniem, pisaniem projektów. W niektórych dziedzinach miałam nauczyciela, ale w wielu sama zdobywałam wiedzę i umiejętności.
Owszem sport to nie jest moją mocną stroną, ale przecież Gra Miejska nie polega na wygraniu meczu. Gra Miejska ma dać możliwość zdobycia wiedzy, którą można w niej wykorzystać, by zdobyć punkty i zrobić to lepiej od pozostałych graczy.
Poniżej kilka fotek z Nocy Wolontariuszy, na których opracowujemy w grupach zadania dotyczące nowoczesnych zawodów, oraz pracujemy nad gra miejską. Wszystkie foty udostępnione za zgodą Lokalnego Centrum Wolontariatu w Pleszewie.
Na koniec powiem Wam jeszcze jedną rzecz. Nie jestem dobra w sportach ani tych znanych, ani w "grach sportowych" (no chyba, że gram na xboksie i kinekcie to wtedy bije wszystkie rekordy). Po północy podczas Nocy Wolontariuszy odbyła się prosta gra zręcznościowa (jak się później okazało, nie tylko). Na początku zasada była jedna: trzeba było przerzucić na pole drużyny przeciwnej jak największą ilość papierowych kulek, przez 30sekund. Każda drużyna miała ich taką samą ilość- 15. Po zakończeniu czasu przegrywa drużyna na której polu jest większa ilość kulek. To przerzucaliśmy i po pierwszej rundzie był remis. Mogliśmy wprowadzić kolejne zasady, więc wszyscy zgodzili się, by przy końcu czasu odliczyć do pięciu, tak by każdy wiedział, że zbliża się koniec i by przede wszystkim nie przerzucać po czasie kulek. Te przerzucone po czasie, musiały wrócić do drużyny, która je przerzuciła. Wiedziałam, że w taki sposób nie jesteśmy wstanie przewidzieć wyniku, a przede wszystkim kontrolować ilości jaka jest na naszym polu. W drugiej rundzie po wprowadzeniu strategii i przestrzegając wyżej wymienionych zasad moja drużyna wygrała 3 do 26 (jedna kula zaginęła). Zadziałała moja inteligencja (w końcu). Skoro nie można było wygrać umiejętnościami, to trzeba wygrać sprytem. Jak myślicie, w jaki sposób można było wygrać? Jaką strategie zastosować? Są tylko trzy zasady przedstawione powyżej. Macie pomysły? Piszcie w komentarzach co tylko przyjdzie Wam na myśl. Macie mnóstwo możliwości. Jeśli chcecie się dowiedzieć, jaką technikę zastosowała moja drużyna zapraszam do śledzenia mojego bloga. Za tydzień wyjawię naszą tajemnicę w poście wielkanocnym. Podzielę się też z Wami z zasadami, które wprowadziliśmy podczas trzeciej i czwartej rundy.
Do napisania E.
Nietypowo- warsztat biżuteryjny na urodzinach
Jako, że animacją czasu wolnego zajmuje się wolontariacko od ok 6 lat mam już sporo doświadczenia. Jakiś czas temu (początek grudnia) zostałam poproszona przez moją fantastyczną ciocię o poprowadzenie warsztatu biżuteryjnego dla jej córki na urodzinach. Jeśli szukacie inspiracji co można na takich urodzinkach robić z gronem 7 i 8 latek to zapraszam.
Co jest ważne na warsztatach??
1) Przygotowanie stanowiska pracy dla każdego dziecka- Koraliki mają przeważnie okrągły kształt, więc przed sobą należy przygotować talerzyk, pojemnik w którym będziemy trzymać swoje koraliki. Do tego warto, by każdy rodzaj koralików miał swój pojemnik- dzięki temu łatwiej będzie można go wyciągnąć i ułatwi nam to sprzątanie.
2) Zapoznanie z materiałami i narzędziami- w zależności od tego, co będziemy wykonywać na warsztatach musimy pokazać grupie z czego będziemy korzystać, powiedzieć jak dane narzędzia i przybory się nazywają, do czego służą.
3) Dopasować to co będziemy tworzyć do wieku grupy- na warsztatach dziewczynki wykonywały najprostsze kolczyki na jednym haczyku/gwoździu (rodzaje drucika używanego w jubilerstwie), bransoletki na żyłce (wcześniej przygotowałam sobie podstawy- dziewczynki tylko nawlekały koraliki) oraz bransoletkę sznurkową z charmsem (również zaplecione wcześniej, dziewczynki zawiązały charmsy).
4) Chwalenie każdej pracy i wysiłku pokładanego w wykonanie- jest to najważniejszy punkt. Każda osoba wykonuje taką biżuterię jaka się jej podoba i jaką potrafi stworzyć. W tworzeniu nie ma czegoś takiego jak "ładne" i "brzydkie". Owszem można wykonać prace starannie i estetycznie albo "na byle jak".
5) Przerwy- na zabawę, coś do zjedzenia, albo malowanie paznokci (jubilatka dostała w prezencie zestaw do malowania paznokci- więc co chwilkę któraś dziewczynka biegała do kosmetyczki).
Urodziny udały się rewelacyjnie- dziewczynki założyły nową biżuterie i zadowolone pokazywały rodzicom co zrobiły- SAME.
A nie ma przecież nic piękniejszego niż gromada uśmiechniętych pełnych szczerej radości dzieciaków.
Do napisania E.
Wszystkie zdjęcia wykonane zostały przez siostrę i mamę jubilatki.
Świąteczne życzenia dla Wszystkich!!!!
Źle się dzieje na świecie- wojny i zatargi między państwami, wyznaniami. Z jednej strony jest coraz więcej ludzi, którzy chcą pokoju, harmonii w swoim życiu, życia w zgodzie ze sobą i drugim człowiekiem. Z drugiej jednak strony jest w nas strach, bo chcemy pomóc uchodźcom z Syrii a widać, że więcej z tego złego niż dobrego wyszło. Niestety.
Zawsze mi mądrze mówiono, że jeśli chce zmiany na świecie, to muszę ją zacząć od siebie i tym hasłem podążam- bo się z nim głęboko utożsamiam. I nie chodzi o to, by ktoś nie zarzucił mi hipokryzji- ale bym ja sama siebie nie oszukiwała. Jest we mnie strach o to, co nadejdzie w przyszłym roku. O to, co będzie, gdy ci, którym chcemy pomóc- nas skrzywdzą.
W tym roku miałam szczęście przeczytać kilka bardzo fajnych i głębokich książek, które nauczyły mnie świadomie żyć. Można by rzec "piękna fraza"...ale nie chodzi o słowa. Życie,w którym skupiasz się na wszystkim co robisz i nawet obowiązki, których nie lubisz wykonujesz z pasją staje się dużo pełniejsze i satysfakcjonujące. Jedzenie ma wyrazistszy smak, droga staje się piękniejsza, czynności mniej drażniące. Życie samo nie stanie się nagle cudowniejsze- chyba, że to my zaczniemy dostrzegać, że ono piękne jest już teraz. Problemy nie znikną, owszem, ale jeśli zmienimy podejście możemy się z nimi szybciej i lepiej uporać. Kilka lat temu zaczęłam wyznawać zasadę, że nie ma czegoś takiego jak problem- są tylko wyzwania, dzięki którym rozwijamy swój charakter i poszerzamy umiejętności. Zawsze ponosimy konsekwencje za swoje i innych działania i nie oczekujmy sprawiedliwości i równego traktowania. Działajmy jednak kierując się intuicja i tym co podpowiada nam serce w konsultacji z rozumem.
Kolega z lat podstawówki poprosił mnie o wykonanie breloka dla swojej ukochanej...Serce z reklamy telewizyjnej.
Do napisania E.
Warsztat biżuteryjny i noc spędzona z nowymi wolontariuszami oraz "weteranami".
Nie ma nic lepszego niż Noc Wolontariuszy. Jest to czas największej integracji zarówno młodych wolontariuszy, jak i tych z dłuższym stażem. Dzięki warsztatom uczestniczy nie tylko uczą się nowych umiejętności, ale przede wszystkim poznają metody prowadzenia warsztatów, integracji i pracy w grupie.
W ramach projektu podczas Nocy Wolontariuszy odbyły się warsztaty rękodzielnicze z tworzenia biżuterii. Uczestniczy nauczyli się jak stworzyć prostą bransoletkę z sznurka, z charmsami lub koralikami. Oprócz tego poznali zupełnie nową dla nas technikę tworzenia własnego kaboszonu. Dla tych, którzy byli na warsztatach z tworzenia biżuterii po raz pierwszy, przygotowałam również proste wzory na kolczyki z koralików, a dla tych starszych trochę bardziej skomplikowane. Wszystkie materiały zapewniło Lokalne Centrum Wolontariatu, a ja warsztaty poprowadziłam nieodpłatnie w ramach mojej pracy wolontariackiej.
Lokalne Centrum Wolontariatu udostępniło zdjęcia z warsztatów, dzięki czemu, mogę zaprezentować wam, jak wyglądają u nas warsztaty. Jak zwykle stoły pękały w szwach od ilości materiałów.
Chyba po raz pierwszy na warsztatach była tak duża ilość chłopców. Niestety, ale większość wolontariuszy to jednak dziewczęta. Chłopaki też wykonali dla siebie biżuterie, choć wybierali bardziej stonowane kolory.
Zawieszka wykonana przeze mnie na warsztatach, na specjalne zamówienie.
Warsztaty zaliczam do totalnie udanych. Nowi wolontariusze są pełni werwy, ciekawscy i czasem trudno ich poskromić, ale co tam. Najważniejsze, że każdy poradził sobie na warsztatach i zrobił taką biżuterie, jaką chciał.
Po warsztatach mieliśmy zabawy integracyjne: bawiliśmy się w plotkę (jak ktoś oglądał "Kocham cię Polsko" to dokładnie w taką) poznawaliśmy się opowiadając o swoich marzeniach, graliśmy w moją ulubioną grę planszową Alias.
Na koniec oglądaliśmy filmy m.in "Masz jakiś problem", "Gender- Blender" itd. które stworzone były przez wolontariuszy w ramach warsztatów filmowych.
W ramach projektu podczas Nocy Wolontariuszy odbyły się warsztaty rękodzielnicze z tworzenia biżuterii. Uczestniczy nauczyli się jak stworzyć prostą bransoletkę z sznurka, z charmsami lub koralikami. Oprócz tego poznali zupełnie nową dla nas technikę tworzenia własnego kaboszonu. Dla tych, którzy byli na warsztatach z tworzenia biżuterii po raz pierwszy, przygotowałam również proste wzory na kolczyki z koralików, a dla tych starszych trochę bardziej skomplikowane. Wszystkie materiały zapewniło Lokalne Centrum Wolontariatu, a ja warsztaty poprowadziłam nieodpłatnie w ramach mojej pracy wolontariackiej.
Lokalne Centrum Wolontariatu udostępniło zdjęcia z warsztatów, dzięki czemu, mogę zaprezentować wam, jak wyglądają u nas warsztaty. Jak zwykle stoły pękały w szwach od ilości materiałów.
![]() |
Ta duma, że wszyscy dają radę.
![]() |
| Prace uczestników warsztatów. |
![]() | |
|
Zawieszka wykonana przeze mnie na warsztatach, na specjalne zamówienie.
Warsztaty zaliczam do totalnie udanych. Nowi wolontariusze są pełni werwy, ciekawscy i czasem trudno ich poskromić, ale co tam. Najważniejsze, że każdy poradził sobie na warsztatach i zrobił taką biżuterie, jaką chciał.
Po warsztatach mieliśmy zabawy integracyjne: bawiliśmy się w plotkę (jak ktoś oglądał "Kocham cię Polsko" to dokładnie w taką) poznawaliśmy się opowiadając o swoich marzeniach, graliśmy w moją ulubioną grę planszową Alias.
![]() |
| http://www.avenilla.pl/wrdprss/wp-content/uploads/2014/06/Party-Time-02B-galeria.jpg |
Na koniec oglądaliśmy filmy m.in "Masz jakiś problem", "Gender- Blender" itd. które stworzone były przez wolontariuszy w ramach warsztatów filmowych.
Film powstał przy wsparciu Piotra Matwiejczyka, Pawła Sarbinowskiego, Lucyny Roszak i wielu, wielu innych osób (całą lista na końcu filmu).
Do napisania E.
IV Pleszewska Gra Miejska- robaki
Jakiś czas temu w moim Pleszewie odbyły się Dni Miasta a co za tym idzie: Gra Miejska oraz stoisko z warsztatami dla dzieciaków nazwane przez nas Pomarańczową Krainą- bo pomarańczowy to kolor wolontariatu.
![]() |
| Wszystkie zdjęcia udostępnione za zgodą i wsparciem Lokalnego Centrum Wolontariatu w Pleszewie |
![]() |
| Przypinka którą otrzymały wszystkie osoby biorące udział w naszej IV Pleszewskiej Grze Miejskiej |
Zaczęło się intensywnie w piątek. O 10 wystartowało 11 drużyn w Grze Miejskiej a scenariusz był niesamowity. Po krótce: Na Ziemi była katastrofa i wyginęli wszyscy ludzie oprócz tych biorących udział w grze, ale ziemia jest tak skażona, że przetrwa tylko ta drużyna, która odnajdzie arkę. Na niej znajdują się rzeczy, które pozwolą stworzyć nową cywilizacje. Drużyny rozwiązując zadania będą zdobywać talenty oraz podpowiedzi, gdzie ta arka się znajduje. Zwycięży drużyna, która uzbiera największą liczbę talentów.
![]() |
| Zebranie wolontariuszy przed Grą, było nas naprawdę dużo |
![]() |
| To nie moja ręka:P |
![]() |
| I pomysł na warkoczyki , które rano jeszcze lepiłam w autobusie- kierowca długo się zastanawiał co ja tam robię. |
Strzelanie z łuku do tarczy na terenie Starostwa Powiatowego
Budowanie szałasu- nie mam pojęcia gdzie to było :P
Wyciąganie informacji o arce z pudła pełnego robaków, w Hufcu ZHP
Zadanie w Muzeum
A tutaj drużyny musiały rozwiązać zadanie w siedzibie Gazety Pleszewskiej dotyczące Pleszewianki, pierwszej kobiety na stanowisku premiera w Polsce Hanny Suchockiej.
I zadanie z wykorzystaniem tzw "śmieci" czyli zadanie z recyclingu w naszej kochanej Świetlicy czyli Centrum Wolontariatu.
I zadanie w Muzeum Sióstr Służebniczek
Liczenie talentów przez jedną z drużyn.
W podziękowaniu, każdy wolontariusz biorący udział w grze, otrzymał kubek z logo naszej gry.
I jeszcze chłopaki nagrywali wywiady z wolontariuszami do filmu, na zdjęciu nasi najstarsi wolontariusze Darek (nauczyciel) i Jacek (pedagog) w Technikum pleszewskim.
Post o grze był przygotowany już jakiś czas temu...ale właśnie powstał film, dlatego dzięki CHAŁUPA PRODUCTION możecie poczuć klimat gry przez kilka minut
Dzięki serdeczne wszystkim za wsparcie naszej gry i za przyłączenie się do niej. Im nas więcej, tym lepiej :D:D
A jakie Wy macie ciekawe wydarzenia w waszych miastach?? Podzielcie się ze mną Waszymi informacjami.
Do napisania E.
Refleksja o biednych pracujących
Zupełnie nie o tym, co miało być na blogu, ale kłębią się we mnie myśli i stwierdziłam, że muszę je światu przekazać.
Przeczytałam przed chwilą artykuł KLIK- o ludzich w Polsce którzy są biedni, mimo, że pracują. No niestety jestem w grupie tych osób. Chodź nie ma badań, ile jest takich osób jak ja- bo ostatnie badanie było robione przez CBOS kilka lat temu, to wydaje mi się, że ta grupa jest w Polsce ogromna- a może była, bo pewnie wielu wyjechało.
Kim są dla mnie biedni pracujący? To tacy ludzie, którzy z wykształceniem czy bez pracują na umowach, które pozwalają im przeżyć...przeżyć- a nie żyć. Ja też jestem wkurzona, że nie mogę sobie znaleźć pracy w moim małym mieście, a nawet okolicy, która pozwoliłaby mi wynająć mieszkanie w chłopakiem i normalne życie- czyli możliwość posiadania internetu w domu, raz w miesiącu wyjście na koncert/ze znajomymi/do kina, posiadanie samochodu, cichy, kosmetyki, jedzenie i jakieś wakacje. W sumie już teraz mogłabym spełnić to marzenie i zamieszkać...ale na coś fajniejszego nas nie stać, a nie chcemy mieszkać w biednych dzielnicach, bo jest tam bardzo niebezpiecznie (pogorszyło się odkąd w Polsce są legalne dopalacze- dzieciaki są totalnie nieobliczalne). Więc narazie wolimy bezpieczeństwo a zwłaszcza wygodę, mimo, że on ma prawie 30lat, to mieszkamy u swoich rodziców.
No i sobie tak myślę o tej biedzie, po czym na stronie jbzd.pl widzę obrazek przedstawiający moją ulubioną grę SIMSY -KLIK i z tego gorzkiego zamyślenia poczułam w sobie jednocześnie przerażenie i gniew, które zostały podwojone po przeczytaniu komentarzy, a zwłaszcza jednego o tym, że takie rzeczy dzieją się, gdy człowiek ma nieograniczoną władzę nad drugim człowiekiem...a czy tak nie jest teraz?? Czy my biedni pracujący nie żyjemy własnie tak jak te simy? A nawet dużo gorzej- marne pieniądze, egzystancja poniżej czegokolwiek i życie tylko po to żeby przeżyć. Niby świat się rozwija? Ale co mi po rozwoju świata, jeśli nadal są wojny, jeśli żyjemy za kratami, których nie widzimy, jeśli ludzie umierają z głodu, bo inni nie mogą dać im jedzenia, które muszą wyrzucić. Śmieszy mnie to wszystko...
A jednak jestem szczęśliwym człowiekiem, bo mam dach nad głową, i ludzie którzy mnie kochają i dwie wielkie pasje, którym poświęcam mnóstwo mojego czasu...tylko boje się, co będzie, gdy za kilka lat nie będę chciała mieszkać z rodzicami, albo nie będę mogła. Chciałabym założyć własna działalność...ale nie byłabym wstanie opłacić ZUSu, więc zostaje mi hobbystyczne robienie tego, co robię. Wyjechać nie chce, bo mam tu przyjaciół- mój brat wyjechał i siedzi na obczyźnie z kilkoma kolegami...bo tu dla nich nie ma pracy, a tam nie ma dla nich rodziny. Ja nie chce wybierać: Albo jedno, albo drugie...tylko, czy nie będę musiała??
A na koniec, bo jednak chce pozytywnie myśleć jak nie o świecie, to o ludziach, którzy mnie otaczają kawałek grupy MUSE- MERCY dla mnie odkrycie roku (jak na razie).
Do napisania E.
Przeczytałam przed chwilą artykuł KLIK- o ludzich w Polsce którzy są biedni, mimo, że pracują. No niestety jestem w grupie tych osób. Chodź nie ma badań, ile jest takich osób jak ja- bo ostatnie badanie było robione przez CBOS kilka lat temu, to wydaje mi się, że ta grupa jest w Polsce ogromna- a może była, bo pewnie wielu wyjechało.
Kim są dla mnie biedni pracujący? To tacy ludzie, którzy z wykształceniem czy bez pracują na umowach, które pozwalają im przeżyć...przeżyć- a nie żyć. Ja też jestem wkurzona, że nie mogę sobie znaleźć pracy w moim małym mieście, a nawet okolicy, która pozwoliłaby mi wynająć mieszkanie w chłopakiem i normalne życie- czyli możliwość posiadania internetu w domu, raz w miesiącu wyjście na koncert/ze znajomymi/do kina, posiadanie samochodu, cichy, kosmetyki, jedzenie i jakieś wakacje. W sumie już teraz mogłabym spełnić to marzenie i zamieszkać...ale na coś fajniejszego nas nie stać, a nie chcemy mieszkać w biednych dzielnicach, bo jest tam bardzo niebezpiecznie (pogorszyło się odkąd w Polsce są legalne dopalacze- dzieciaki są totalnie nieobliczalne). Więc narazie wolimy bezpieczeństwo a zwłaszcza wygodę, mimo, że on ma prawie 30lat, to mieszkamy u swoich rodziców.
No i sobie tak myślę o tej biedzie, po czym na stronie jbzd.pl widzę obrazek przedstawiający moją ulubioną grę SIMSY -KLIK i z tego gorzkiego zamyślenia poczułam w sobie jednocześnie przerażenie i gniew, które zostały podwojone po przeczytaniu komentarzy, a zwłaszcza jednego o tym, że takie rzeczy dzieją się, gdy człowiek ma nieograniczoną władzę nad drugim człowiekiem...a czy tak nie jest teraz?? Czy my biedni pracujący nie żyjemy własnie tak jak te simy? A nawet dużo gorzej- marne pieniądze, egzystancja poniżej czegokolwiek i życie tylko po to żeby przeżyć. Niby świat się rozwija? Ale co mi po rozwoju świata, jeśli nadal są wojny, jeśli żyjemy za kratami, których nie widzimy, jeśli ludzie umierają z głodu, bo inni nie mogą dać im jedzenia, które muszą wyrzucić. Śmieszy mnie to wszystko...
A jednak jestem szczęśliwym człowiekiem, bo mam dach nad głową, i ludzie którzy mnie kochają i dwie wielkie pasje, którym poświęcam mnóstwo mojego czasu...tylko boje się, co będzie, gdy za kilka lat nie będę chciała mieszkać z rodzicami, albo nie będę mogła. Chciałabym założyć własna działalność...ale nie byłabym wstanie opłacić ZUSu, więc zostaje mi hobbystyczne robienie tego, co robię. Wyjechać nie chce, bo mam tu przyjaciół- mój brat wyjechał i siedzi na obczyźnie z kilkoma kolegami...bo tu dla nich nie ma pracy, a tam nie ma dla nich rodziny. Ja nie chce wybierać: Albo jedno, albo drugie...tylko, czy nie będę musiała??
A na koniec, bo jednak chce pozytywnie myśleć jak nie o świecie, to o ludziach, którzy mnie otaczają kawałek grupy MUSE- MERCY dla mnie odkrycie roku (jak na razie).
Do napisania E.
Subskrybuj:
Posty (Atom)










































