Przeczytałam przed chwilą artykuł KLIK- o ludzich w Polsce którzy są biedni, mimo, że pracują. No niestety jestem w grupie tych osób. Chodź nie ma badań, ile jest takich osób jak ja- bo ostatnie badanie było robione przez CBOS kilka lat temu, to wydaje mi się, że ta grupa jest w Polsce ogromna- a może była, bo pewnie wielu wyjechało.
Kim są dla mnie biedni pracujący? To tacy ludzie, którzy z wykształceniem czy bez pracują na umowach, które pozwalają im przeżyć...przeżyć- a nie żyć. Ja też jestem wkurzona, że nie mogę sobie znaleźć pracy w moim małym mieście, a nawet okolicy, która pozwoliłaby mi wynająć mieszkanie w chłopakiem i normalne życie- czyli możliwość posiadania internetu w domu, raz w miesiącu wyjście na koncert/ze znajomymi/do kina, posiadanie samochodu, cichy, kosmetyki, jedzenie i jakieś wakacje. W sumie już teraz mogłabym spełnić to marzenie i zamieszkać...ale na coś fajniejszego nas nie stać, a nie chcemy mieszkać w biednych dzielnicach, bo jest tam bardzo niebezpiecznie (pogorszyło się odkąd w Polsce są legalne dopalacze- dzieciaki są totalnie nieobliczalne). Więc narazie wolimy bezpieczeństwo a zwłaszcza wygodę, mimo, że on ma prawie 30lat, to mieszkamy u swoich rodziców.
No i sobie tak myślę o tej biedzie, po czym na stronie jbzd.pl widzę obrazek przedstawiający moją ulubioną grę SIMSY -KLIK i z tego gorzkiego zamyślenia poczułam w sobie jednocześnie przerażenie i gniew, które zostały podwojone po przeczytaniu komentarzy, a zwłaszcza jednego o tym, że takie rzeczy dzieją się, gdy człowiek ma nieograniczoną władzę nad drugim człowiekiem...a czy tak nie jest teraz?? Czy my biedni pracujący nie żyjemy własnie tak jak te simy? A nawet dużo gorzej- marne pieniądze, egzystancja poniżej czegokolwiek i życie tylko po to żeby przeżyć. Niby świat się rozwija? Ale co mi po rozwoju świata, jeśli nadal są wojny, jeśli żyjemy za kratami, których nie widzimy, jeśli ludzie umierają z głodu, bo inni nie mogą dać im jedzenia, które muszą wyrzucić. Śmieszy mnie to wszystko...
A jednak jestem szczęśliwym człowiekiem, bo mam dach nad głową, i ludzie którzy mnie kochają i dwie wielkie pasje, którym poświęcam mnóstwo mojego czasu...tylko boje się, co będzie, gdy za kilka lat nie będę chciała mieszkać z rodzicami, albo nie będę mogła. Chciałabym założyć własna działalność...ale nie byłabym wstanie opłacić ZUSu, więc zostaje mi hobbystyczne robienie tego, co robię. Wyjechać nie chce, bo mam tu przyjaciół- mój brat wyjechał i siedzi na obczyźnie z kilkoma kolegami...bo tu dla nich nie ma pracy, a tam nie ma dla nich rodziny. Ja nie chce wybierać: Albo jedno, albo drugie...tylko, czy nie będę musiała??
A na koniec, bo jednak chce pozytywnie myśleć jak nie o świecie, to o ludziach, którzy mnie otaczają kawałek grupy MUSE- MERCY dla mnie odkrycie roku (jak na razie).
Do napisania E.