B

Warsztat biżuteryjny i noc spędzona z nowymi wolontariuszami oraz "weteranami".

      Nie ma nic lepszego niż Noc Wolontariuszy. Jest to czas największej integracji zarówno młodych wolontariuszy, jak i tych z dłuższym stażem. Dzięki warsztatom uczestniczy nie tylko uczą się nowych umiejętności, ale przede wszystkim poznają metody prowadzenia warsztatów, integracji i pracy w grupie.
       W ramach projektu podczas Nocy Wolontariuszy odbyły się warsztaty rękodzielnicze z tworzenia biżuterii. Uczestniczy nauczyli się jak stworzyć prostą bransoletkę z sznurka, z charmsami lub koralikami. Oprócz tego poznali zupełnie nową dla nas technikę tworzenia własnego kaboszonu. Dla tych, którzy byli na warsztatach z tworzenia biżuterii po raz pierwszy, przygotowałam również proste wzory na kolczyki z koralików, a dla tych starszych trochę bardziej skomplikowane. Wszystkie materiały zapewniło Lokalne Centrum Wolontariatu, a ja warsztaty poprowadziłam nieodpłatnie w ramach mojej pracy wolontariackiej.
       Lokalne Centrum Wolontariatu udostępniło zdjęcia z warsztatów, dzięki czemu, mogę zaprezentować wam, jak wyglądają u nas warsztaty. Jak zwykle stoły pękały w szwach od ilości materiałów.

                            Chyba po raz pierwszy na warsztatach była tak duża ilość chłopców. Niestety, ale większość wolontariuszy to jednak dziewczęta. Chłopaki też wykonali dla siebie biżuterie, choć wybierali bardziej stonowane kolory.



Ta duma, że wszyscy dają radę. 


Prace uczestników warsztatów.
Prace uczestników warsztatów.


Zawieszka wykonana przeze mnie na warsztatach, na specjalne zamówienie.



Warsztaty zaliczam do totalnie udanych. Nowi wolontariusze są pełni werwy, ciekawscy i czasem trudno ich poskromić, ale co tam. Najważniejsze, że każdy poradził sobie na warsztatach i zrobił taką biżuterie, jaką chciał.

Po warsztatach mieliśmy zabawy integracyjne: bawiliśmy się w plotkę (jak ktoś oglądał "Kocham cię Polsko" to dokładnie w taką) poznawaliśmy się opowiadając o swoich marzeniach, graliśmy w moją ulubioną grę planszową Alias.

http://www.avenilla.pl/wrdprss/wp-content/uploads/2014/06/Party-Time-02B-galeria.jpg


Na koniec oglądaliśmy filmy m.in "Masz jakiś problem", "Gender- Blender" itd. które stworzone były przez wolontariuszy w ramach warsztatów filmowych.



Film powstał przy wsparciu Piotra Matwiejczyka, Pawła Sarbinowskiego, Lucyny Roszak i wielu, wielu innych osób (całą lista na końcu filmu).



Do napisania E.

Pożywna kanapka, vegeburger, hot-dog oraz pizza ze szpinakiem


Fast food w barach szybkiej obsługi nie będę pisała jakich dokładnie- jest niezdrowy. Ale nie ma co się oszukiwać od czasu do czasu jak najbardziej, byleby to nie był nawyk, albo pójście na łatwizne. Ja też uwielbiam frytki które są lekko słodkie (tylko jedna firma podaje swoje frytki w takiej odsłonie), ale też zapiekanki. Jestem wegetarianką i na szczęście te dwa przysmaki całkowicie pokrywają moje zapotrzebowanie na faaaast fooood.

Z modeliną jest inaczej- im częściej robię pizze, hod-doga, hamburgera, tym częściej chce je robić znów. Przed państwem pizza ze szpinakiem, serem feta oraz pomidorami; kanapka z pomidorami serem i sałatą; vegeburger z sałatą, serem, ogórkiem i kotletem z ciecierzycy oraz hod-dogi z czerwoną cebulką, sałatą i pomidorami.






W swoich pracach stworzyłam dwa różne rodzaje pomidorów. Zarówno z pierwszej jak i w drugiej pracy pomidory stworzone były z czerwonej modeliny: fimo soft czerwony nr 24, oraz fimo effect transparentny czerwony nr 204. Pierwszą wersję po prostu rozgniotłam delikatnie w środku, przy drugiej (tej która jest na pizzy) dodałam fimo soft żółty słoneczny nr 16. Który efekt jest bardziej realistyczny?


A jakie są wasze ulubione fastfoody? Jedliście jakieś nietypowe połączenia?? A może macie swoją ulubioną pizze, której odpowiednik chcielibyście zobaczyć w pomniejszeniu? Piszcie do mnie i obserwujcie mojego bloga.

Do napisania E. 

Wyobraź sobie to, co chcesz zrobić, a potem to zrób.

         Nie uważam się za kreatywną osobę. Wiele rzeczy, które tworzę, tworzę na podstawie tego co zobaczę. Co prawda nie chodzi o to, by zrobić coś dokładnie tak samo (choć oczywiście można, choćby do ćwiczeń różnych technik i umiejętności). Wiele tortów i ciast, są na podstawie ich realistycznych słodkich odpowiedników. W czasach googla jest tak wiele stron na których można znaleźć tryliardy a nawet i więcej zdjęć z różnymi inspiracjami, że szkoda nie skorzystać z tego dobrodziejstwa możliwości zobaczenia tego, co chcą wyrazić inni.

             Z drugiej strony nie można się oszukiwać- jeśli coś kopiujemy, powiedzmy to szczerze- nie ma w tym nic złego pod warunkiem, że nie będziemy przekonywać wszystkich, że jest to nasz pomysł- plagiat nie jest dobrym sposobem na wyrażenie siebie,zwłaszcza w rękodziele. To moje zdanie.

            Gdzie jednak powinno zacząć się nasze tworzenie?? W google naszego umysłu czyli najpiękniej jak to można by nazwać w naszej wyobraźni. Nie jestem typem człowieka, który najpierw myśli potem robi, ale kiedy tworze to właśnie więcej czasu spędzam na myśleniu, niż działaniu, a czas mija, frunie w nieznane. A może właśnie w rękodziele trochę tak jest- może człowiek powinien  więcej robić niż myśleć? Nie zachęcam to bezmyślności, ale właśnie do zatraceniu się w wyobraźni i zaufaniu swoim dłoniom, w tym co wykonujemy. Tylko my i świat w którym tworzymy naszą prace, czyli to co nas wyraża totalnie.


A przed Wami tort truskawkowy stworzony kilka miesięcy temu, jak jeszcze były truskawki. Całość wykonana z modeliny.  Zajadamy, zajadamy





Jak wygląda Wasz proces tworzenia?? Czy pomysł rodzi się w głowie, czy siadacie i w momencie dotknięcia dłońmi półfabrykatów dostajecie weny twórczej??

Do napisania E.

Żółto- czerwony biszkopt czyli nie będzie DYNI

Październik, październik, a tu już w sumie koniec i zbliża się polskie święto zmarłych a wkradająca się co roku amerykanizacja halloween o tej porze sprawia, że rękodzielnicy tworzą przeróżne pracy w których występuje dynia. U mnie dyni nie ma i nie będzie, chyba, że pod postacią ciasta :P

Natomiast u mnie będzie zdecydowanie owocowo: truskawka i cytrynka.







OD jakiegoś czasu prowadzę wyścigi z liquidem. Narazie on wygrywa, bo jego sprzymierzeńcem jest grawitacja, a mnie wspierają braki umiejętności. Widać, jak ta "bita śmietana" opada, zlewa się z ciasta w dół. Jest tu zdecydowanie więcej liquidu niż fimo, jednak problem był w tym, że kostka nie chciała się do końca rozpuścić. Chyba pierwszy raz w ogóle tak się stało, możliwe, że coś jest nie tak z kostką. Ale nie będę płakać z tego powodu, bo efekt całkiem mi się podoba. To jakby lejący się lukier z kawałkami białej czekolady czy wiórków kokosowych. Będę jednak starać się wykonywać lepiej tą bitą śmietanę.


Cały czas przekonuje się, jak wiele jeszcze muszę się nauczyć i to jest cudowne. Im głębnej brnę w te modelinowe tajniki, tym okazuje się, że jestem tak blisko powierzchni.


Życzę wam spokoju ducha. Jeśli wam się podoba, napiszcie, wasze słowa są dla mnie ważne. Trzymajcie się ciepło
Do napisania E.

Realizm realistyczny, czyli dlaczego lubię rzeczywistość

      Robiąc biżuterie najbardziej lubiłam drewno i szkło. Oczywiście łączyłam te dwa tworzywa z półfabrykatami w kolorze srebrnym lub tak lubianego ostatnio starego złota. Z modeliną jest podobnie. Zależy mi, by moje prace były jak najbardziej realistyczne, by były mikroskopijnymi ciastami, tak, by człowiek który to widzi, chociażby na zdjęciach, nie był pewny czy to natura, czy modelina.
     Natura jest doskonała. Każdy liść jest zrobiony z taką starannością, że człowiek nie mógłby tego powtórzyć...ale czy nie powinien próbować? Jak się uczyć, to od najlepszych przecież. Moim największym nauczycielem jest to, co żywe. Niestety owoce i warzywa są dla mnie bardzo trudne, dlatego, by zbyt szybko się nie zniechęcić ćwiczę torty, placuszki itp. kładąc na nich truskawki, maliny itd. Robienie bitej śmietany (oczywiście z mleka prosto od krowy) jest bardzo trudne, tym bardziej, że na początku używałam do modelowania główki od szpilki, a potem kupiłam sobie sondę (sprzęt do nakładania różnych koraliczków na paznokieć, zakończony z dwóch stron kołeczkami).
     Ćwiczenie czyni mistrza. Nie mam ciśnienia, żeby być mistrzem w swojej dziedzinie, chce za to przez całe życie móc ciągle się czegoś uczyć. Chce być lepsza i lepsza w tym co robię, by zawsze mieć satysfakcje z postępów jakie robię, żeby widzieć różnice po kilku latach i być z siebie dumna- szczerze i bez żadnych "ale". Owszem, jestem perfekcjonistką i muszę z tym trochę walczyć, bo jestem ambitna, a "nie od razu Kraków zbudowano".

Do zdjęć dodaje muzykę...żeby nie tylko oczy mogły się nacieszyć tym co widzą.




A do muzyki totalnie nie tuczący i nie wchodzący w boczki torcik czekoladowy z truflami z gorzkiej czekolady.








Dziś nie będzie słowa na do widzenia.
Do napisania E.

Nigdy nie rezygnuj z tworzenia...

Nie ma się co oszukiwać. Mimo, że lato było długo, to jednak od nas odchodzi i niestety szal i czapka będą nieodłącznym elementem naszej garderoby. Ale nie ma się co martwić, bo przecież jesień to pora wielu ciepłych barw, a nasze słońce gdy zachodzi jest pięknie czerwone.

Od czasu do czasu czytam jakąś książkę psychologiczną, ale zaczęłam namawiać swojego chłopaka, by też czytał coś, co go trochę wzmocni rozwojowo i na wyprzedaży kupił sobie książkę "Jak być wolnym" Hodgkinsona i jak ją przeczytał przyszedł do mnie i powiedział:
" Nigdy nie rezygnuj z tworzenia, to co stworzysz mimo, że koślawe, czy nieidealne i tak będzie dużo piękniejsze od tego wykonanego fabrycznie" i tak cudownie mi się zrobiło, że mam ogromne szczęście, że mogę siedzieć czasem nawet całymi dniami i robić sobie mikro malinki, z których potem cieszę się wiele godzin i nie ma znaczenia, że nikt tego nie zobaczy, czy coś, ważne jest dla mnie to, że zrobiłam to sama...ale tych malinek jeszcze nie pokaże, bo jeszcze są nie upieczone. Na razie mam imbryczek z gorącą herbatą oraz torcik z dżemem truskawkowym.









Miałam problemy z fimo liquid i jak widać nie jest idealnie, ale ma to swój niepowtarzalny urok. Po za tym dopiero się uczę.

Praca bardzo mi się podoba, a wam? Macie jakieś swoje przystrojone imbryczki?? Wysyłajcie do mnie swoje prace, a ja je chętnie opublikuje na blogu.

Trzymajcie się cieplutko
Do napisania E.

Modelina- bo marzenia się nie spełniają, sam musisz je spełnić


      Jak zobaczyłam kiedyś na jednej ze stron stylowi.pl wykonaną z modeliny biżuterie- jakieś słodkie pączki, kotki, pieski, torty, to bardzo chciałam stworzyć sama coś takiego. Jestem typem kreatora- nie kupie gotowego produktu, ale właśnie półfabrykaty, by sama zrobić coś podobnego, coś co wyraża mnie od początku do końca.
      Jak wskakuje mi jakiś pomysł do głowy to jest tak, że on siedzi, siedzi a w pewnym momencie wybucha i wtedy działam. Jak taki kwiat pomysłu kiełkuje, to jest najlepszy czas na jego pielęgnowanie, podsycanie. A jak urodzi się kwiat, i nie mieści się już w głowie to wtedy zaczyna się  realizacja pomysłu. Tak było między świętami grudniowymi a moimi urodzinami. Modelinę dostałam w prezencie z okazji tych dwóch świąt. Wszystko zafundował mój najwspanialszy chłopak, który tak jak ja nie ma problemu, żeby wydawać kasy na hobby, bo on jest basistą i kupuje już basy za kilka tysięcy...ja na modelinę i inne półfabrykaty wydaje tylko kilkaset rocznie hehe.

Pragnienia, marzenia, czy jak to my sobie nazwiemy nie spełniają się same...sami musimy je spełnić, bo tylko my dokładnie wiemy o czym marzymy. No i jedno z marzeń ziściłam. Mogę lepić sobie rzeczy z modeliny i mam z tego ogromną radość. Nie mam jeszcze odwagi założyć własnego biznesu, ale ten pomysł kiełkuje. Jak wybuchnie to wtedy go zrealizuje, ale to jest bardzo mały pączek.

A teraz torcik, które musiał chwilę poczekać, przed swoim przedstawieniem.
Biszkopt z polskimi owocami- agrestem, czereśniami i wiśniami z kremem jogurtowym.






Najpierw ulepiłam tort, a dopiero potem dobierałam koraliki do kolczyków i bardzo się zdziwiłam, że mam odcienie zielonego tak podobne do tych, które stworzyłam do uzyskania jak najbardziej realistycznego agrestu. Efekt końcowy mnie zachwyca.

A jak wam się podoba? Czy owoce wyglądają dla was realistycznie? Przypominam, że czekam na wasze prace, które chętnie umieszczę na swoim blogu.

Pozdrawiam was serdecznie
Do napisania E.