Wielkanocne świąteczne śniadanie- czyli słodkości na stole misiaków.
Wczoraj mogliście zobaczyć jak misiaki: Zombie miś oraz How How poszukiwali swoich prezentów na zajączka. Dziś zapraszam do obejrzenia Miniaturowych słodkości wykonanych z modeliny.
Wielkanoc u misiaków- miniaturowe Święta Wielkanocne.
Nie będę dużo pisać. Chciałabym Wam pokazać, że w miniaturowym świecie też można przeżywać Święta Wielkanocne. Dziś pokaże Wam jak Misiaki, które mogliście poznać wcześniej w poście o Zombie Misiu oraz How How, którego mogliście poznać w grudniu podczas świąt, spędzają Wielkanoc. Klikając na ich imionach, będziecie mogli ponownie przeczytać ich historię.
Nocka wolontariuszy- to życie zmusza nas do rozwoju.
To sytuacja zmusza nas do poznania zupełnie nowej wiedzy i umiejętności- to fantastyczne.
Właśni jestem świeżo po Nocy Wolontariuszy i mam w głowie burze nowych pomysłów i przemyśleń. Takie nocki składają się głównie ze wspólnego kreowania pomysłów i wielkiego wydarzenia (imprezy współtworzonej lub całkowicie koordynowanej przez wolontariuszy). Podczas szkoleń czy warsztatów, a później zabawy i pracy następuje integracja. Podczas tej nocki była nam ona szczególnie potrzebna, gdyż po prostu mieliśmy bardzo wielu nowych i młodych uczestników, którzy byli pierwszy raz. W świecie wolontariackim następuje taki trend, że coraz młodsi chcą angażować się nie tylko w działalność wolontariacką, ale również uczestniczyć w akcjach obywatelskich i działać na rzecz miasteczka. Jest to trend ogólnoświatowy i dotyczy również naszego Lokalnego Centrum Wolontariatu. Po raz pierwszy w Nocy Wolontariuszy uczestniczyli chłopaki uczący się w szkole podstawowej i byli to najmłodsi uczestnicy ever. Niewiele było osób ze szkół ponadgimnazjalnych, natomiast niespodzianką było uczestnictwo tych najstarszych wolontariuszy (najstarszych tzn z najdłuższym i największym doświadczeniem).
Na spotkaniu zajmowaliśmy się głównie jednym z największy przedsięwzięć w ciągu roku. czyli Grą Miejską (w tym roku odbędzie się piąta edycja, która organizujemy wraz z miastem i harcerzami). Co roku stworzenie fabuły i scenariusza zajmuje mnóstwo czasu i wymaga ogromnego zaangażowania. O poprzedniej Grze Miejskiej możecie poczytać na moim poście z czerwca ubiegłego roku "IV Gra Miejska-robaki" (klik w tytuł)
W tym roku z okazji mistrzostw świata stawiamy głównie na sport. Jest to dla nas ogromne wyzwanie gdyż wolontariacko zajmujemy się głównie rozwojem z zakresu rękodzielnictwa. Sport zawsze zostawialiśmy Orlikom. Na początku szczerze mówiąc byłam przerażona i niechętna. Nie lubię sportu i choć kiedyś był moją mocną stroną, to teraz za sobą nie przepadamy. Jednak już po pierwszym zadaniu niechęć odchodziła a zawiało podekscytowanie. Jest zadanie do wykonania, więc trzeba zdobyć potrzebną wiedzę i narzędzia. Przecież to samo było z rękodzielnictwem, blogowaniem, pisaniem projektów. W niektórych dziedzinach miałam nauczyciela, ale w wielu sama zdobywałam wiedzę i umiejętności.
Owszem sport to nie jest moją mocną stroną, ale przecież Gra Miejska nie polega na wygraniu meczu. Gra Miejska ma dać możliwość zdobycia wiedzy, którą można w niej wykorzystać, by zdobyć punkty i zrobić to lepiej od pozostałych graczy.
Poniżej kilka fotek z Nocy Wolontariuszy, na których opracowujemy w grupach zadania dotyczące nowoczesnych zawodów, oraz pracujemy nad gra miejską. Wszystkie foty udostępnione za zgodą Lokalnego Centrum Wolontariatu w Pleszewie.
Do napisania E.
Właśni jestem świeżo po Nocy Wolontariuszy i mam w głowie burze nowych pomysłów i przemyśleń. Takie nocki składają się głównie ze wspólnego kreowania pomysłów i wielkiego wydarzenia (imprezy współtworzonej lub całkowicie koordynowanej przez wolontariuszy). Podczas szkoleń czy warsztatów, a później zabawy i pracy następuje integracja. Podczas tej nocki była nam ona szczególnie potrzebna, gdyż po prostu mieliśmy bardzo wielu nowych i młodych uczestników, którzy byli pierwszy raz. W świecie wolontariackim następuje taki trend, że coraz młodsi chcą angażować się nie tylko w działalność wolontariacką, ale również uczestniczyć w akcjach obywatelskich i działać na rzecz miasteczka. Jest to trend ogólnoświatowy i dotyczy również naszego Lokalnego Centrum Wolontariatu. Po raz pierwszy w Nocy Wolontariuszy uczestniczyli chłopaki uczący się w szkole podstawowej i byli to najmłodsi uczestnicy ever. Niewiele było osób ze szkół ponadgimnazjalnych, natomiast niespodzianką było uczestnictwo tych najstarszych wolontariuszy (najstarszych tzn z najdłuższym i największym doświadczeniem).
Na spotkaniu zajmowaliśmy się głównie jednym z największy przedsięwzięć w ciągu roku. czyli Grą Miejską (w tym roku odbędzie się piąta edycja, która organizujemy wraz z miastem i harcerzami). Co roku stworzenie fabuły i scenariusza zajmuje mnóstwo czasu i wymaga ogromnego zaangażowania. O poprzedniej Grze Miejskiej możecie poczytać na moim poście z czerwca ubiegłego roku "IV Gra Miejska-robaki" (klik w tytuł)
W tym roku z okazji mistrzostw świata stawiamy głównie na sport. Jest to dla nas ogromne wyzwanie gdyż wolontariacko zajmujemy się głównie rozwojem z zakresu rękodzielnictwa. Sport zawsze zostawialiśmy Orlikom. Na początku szczerze mówiąc byłam przerażona i niechętna. Nie lubię sportu i choć kiedyś był moją mocną stroną, to teraz za sobą nie przepadamy. Jednak już po pierwszym zadaniu niechęć odchodziła a zawiało podekscytowanie. Jest zadanie do wykonania, więc trzeba zdobyć potrzebną wiedzę i narzędzia. Przecież to samo było z rękodzielnictwem, blogowaniem, pisaniem projektów. W niektórych dziedzinach miałam nauczyciela, ale w wielu sama zdobywałam wiedzę i umiejętności.
Owszem sport to nie jest moją mocną stroną, ale przecież Gra Miejska nie polega na wygraniu meczu. Gra Miejska ma dać możliwość zdobycia wiedzy, którą można w niej wykorzystać, by zdobyć punkty i zrobić to lepiej od pozostałych graczy.
Poniżej kilka fotek z Nocy Wolontariuszy, na których opracowujemy w grupach zadania dotyczące nowoczesnych zawodów, oraz pracujemy nad gra miejską. Wszystkie foty udostępnione za zgodą Lokalnego Centrum Wolontariatu w Pleszewie.
Na koniec powiem Wam jeszcze jedną rzecz. Nie jestem dobra w sportach ani tych znanych, ani w "grach sportowych" (no chyba, że gram na xboksie i kinekcie to wtedy bije wszystkie rekordy). Po północy podczas Nocy Wolontariuszy odbyła się prosta gra zręcznościowa (jak się później okazało, nie tylko). Na początku zasada była jedna: trzeba było przerzucić na pole drużyny przeciwnej jak największą ilość papierowych kulek, przez 30sekund. Każda drużyna miała ich taką samą ilość- 15. Po zakończeniu czasu przegrywa drużyna na której polu jest większa ilość kulek. To przerzucaliśmy i po pierwszej rundzie był remis. Mogliśmy wprowadzić kolejne zasady, więc wszyscy zgodzili się, by przy końcu czasu odliczyć do pięciu, tak by każdy wiedział, że zbliża się koniec i by przede wszystkim nie przerzucać po czasie kulek. Te przerzucone po czasie, musiały wrócić do drużyny, która je przerzuciła. Wiedziałam, że w taki sposób nie jesteśmy wstanie przewidzieć wyniku, a przede wszystkim kontrolować ilości jaka jest na naszym polu. W drugiej rundzie po wprowadzeniu strategii i przestrzegając wyżej wymienionych zasad moja drużyna wygrała 3 do 26 (jedna kula zaginęła). Zadziałała moja inteligencja (w końcu). Skoro nie można było wygrać umiejętnościami, to trzeba wygrać sprytem. Jak myślicie, w jaki sposób można było wygrać? Jaką strategie zastosować? Są tylko trzy zasady przedstawione powyżej. Macie pomysły? Piszcie w komentarzach co tylko przyjdzie Wam na myśl. Macie mnóstwo możliwości. Jeśli chcecie się dowiedzieć, jaką technikę zastosowała moja drużyna zapraszam do śledzenia mojego bloga. Za tydzień wyjawię naszą tajemnicę w poście wielkanocnym. Podzielę się też z Wami z zasadami, które wprowadziliśmy podczas trzeciej i czwartej rundy.
Do napisania E.
Wspomnienia: kiedy jeden warsztat całkowicie zmienił moje życie.
Przez to, że ostatnio jestem na naukach w związku z moją nową pracą, o której pisałam w poprzednim poście (Przeczytasz o niej tutaj), mam bardzo mało czasu na cokolwiek. Oczywiście wiem, że to się nie zmieni w najbliższym czasie, bo moja praca jest i nadal będzie od 10-18, ale nie będę musiała marznąć czekając na autobus. Poza tym mamy marzec i wkrótce dzień znacznie się wydłuży, więc człowiek też będzie inaczej pracował. W związku z powyższym nie miałam ostatnio czasu robić nowych zdjęć, więc pomyślałam, że opowiem wam historie mojego tworzenia.
Od początku opowiadając to musiałabym zacząć od wolontariatu i tego jak się dostałam do Lokalnego Centrum, które jest w Pleszewie, moim rodzinnym mieście. Jednak skrócę to historię, by opowiedzieć o samej biżuterii. Od kilkunastu lat Pleszewskie Stowarzyszenie Przeciwdziałania Narkomanii wraz z innymi organizacjami pozarządowymi i szkołami tworzy WDSU (Wielkopolskie Dni Stop Uzależnieniom). W ramach tych dni odbywają się warsztaty, albo jakieś koncerty, w każdym razie co roku staramy się, by było coś nowego. Do wolontariatu trafiłam jesienią 2009 a moje pierwsze WDSU były pół roku później. Przez cały tydzień w świetlicy odbywały się przeróżne warsztaty- w tym warsztaty biżuteryjne, które poprowadziła moja obecna kumpela. Nigdy wcześniej nie tworzyłam biżuterii sama, więc gdy przyszłam wcześniej, by pomóc je przygotować, w szoku byłam, jak zobaczyłam te wszystkie koraliki i półfabrykaty. A w jeszcze większe zdziwienie wprawiło mnie to, że to takie proste. Pierwsze kolczyki, jakie wykonałam w życiu miały taki boho styl.
A potem poszło już szybko. Zakochałam się od pierwszego wejrzenia miłością całkowicie nieplatoniczną i odwzajemnioną. Możecie zobaczyć moje kolejne prace poniżej i napisać mi w komentarzu, które z nich podobają Wam się najbardziej.
Jedne z moim najdłuższych kolczyków (ale nie najdłuższe).
Z tych kolczyków byłam bardzo dumna, gdyż sama wykonałam "koraliki" z drucików.
Te kolczyki są również dla mnie szczególne, gdyż wykonałam je z agatu oraz z zielonego kryształkiem i to zdjęcie zdecydowanie nie podkreśla jak piękne są w rzeczywistości.
Na końcu kolczyki z których jestem dumna ze względu na zastosowane przeze mnie rozwiązanie, jakim jest zabezpieczenie muszli przed wypadnięciem.
Na początku pokazałam wam jedną z moich pierwszych modelinowych prac, więc na zakończenie (żebyście mogli się pośmiać) oto kilka kolejnych.
Pierwsze pączki donuty- każda modeliniarka je robi. Te są mikrospokijne i mają ok 10mm.
Samodzielnie wykonana miska oraz ciastka z czekoladą i orzechami, które zupełnie nie przypominają tych prawdziwych. Wtedy jeszcze nie wiedziałam, że modelinę można cieniować za pomocą suchych pasteli, ale...
Na kanapkach już zastosowałam te technikę, uzyskując na brzegach efekt upieczonego w piekarniku chleba. Kanapki z serem i ketchupem, były moim najbardziej podstawowym daniem (taki okres w życiu) a żeby było fajnie, to zrobiłam ketchupowe minki. (bo też taka moda wchodziłam, że nosiło się dwa różne kolczyki). Na warsztatach z modeliny to był ulubiony wzór chłopców.
Oczywiście ciasteczkowy potwór o przedziwnym kolorze, też musiał się znaleźć w moich pracach. Później lepiłam już ładniejsze ciasteczkowe potworki (kliknij na nazwę i sam porównaj).
Na koniec dwa tzw pałeczki fimo: cytryna i kiwi- piszę, bo można nie poznać. Powinno wyglądać tak:
![]() |
| http://kreatywnystragan.pl/pl/miniaturowe-ozdoby/520-paleczka-fimo-cytrynka-.html |
![]() |
| http://kreatywnystragan.pl/pl/miniaturowe-ozdoby/522-paleczka-fimo-kiwi-jasno-zielone.html |
Z fimo zaprzyjaźniłam się rok temu i mam nadzieje, że szybko będę robić postępy a moje prace będą coraz ładniejsze. Wszystko możecie oglądać na blogu, bo trochę go też po to założyłam- żeby śledzić, jak rozwijają się moje umiejętności. Dużo radości (ale też nerwów) przynosi mi ta słodka pasja i na pewno zostanę z nią na dłużej.
A Wy macie pasję, z którą żyjecie w zgodzie od wielu lat, czy cały czas szukacie? Uczestniczyliście kiedyś w jakich super warsztatach, kursach, które zmieniły wasze życie? Piszcie w komentarzach, jestem bardzo ciekawa Waszych odpowiedzi.
Do napisania E.
Sposób na pieniądze czyli zarabiać, czy robić kasę?
Zmiana pracy i webinar, na który trafiłam zbiegły się w tym samym czasie. Sprzedaż (mimo, że dotychczas pracowałam w różnych branżach) kojarzyła mi się negatywnie. Niestety niechęć ta zwiększyła się, kiedy w mojej poprzedniej pracy został zmieniony kierownik i narzucono mi bym sprzedawała produkty polecane przez sklep. Chodzi o to, że co dwa tygodnie otrzymywałam listę artykułów, które musiałam proponować (czyt. zmuszać do ich kupna) każdemu klientowi- nawet temu, który kupował gazetę za 2zł. Były to książki, filmy, jakieś słodycze, artykuł papierniczy w promocyjnej cenie, które miały słabą sprzedaż (przeważnie, nie zawsze). Ogólnie artykuły, które były sprzedawane były bardzo drogie a ich cena nie świadczyła o jakości, po prostu płaciło się tzw "metkę". Ale serio, dużo ludzi kupowało w tym sklepie i nadal kupują. Miałam trochę z tym problem, że polecam produkty, które można w internecie kupić za połowę ceny, albo że muszę polecać film, który jest kiepski- nie wspominając o książkach takich jak "50 Twarzy Greya". Teraz w końcu nie mam tego problemu, bo w sklepie w którym pracuje drogie produkty albo mają atesty, albo są łatwo spieralne, albo korzysta się z nich przez wiele lat. Bo nie chodzi o to, żeby klient kupi tanio i ciągle przychodził po kolejną sztukę, albo by kupował drogie produkty, ale lepszej jakości. Chodzi o to, że ja wiem, że to co sprzedaje jest dobrej jakości i klienci, którzy wracają po kolejne produkty chwalą sobie np.: pisaki do pisania po koszulkach, które się nie spierają. Ludzie nie są głupi i doceniają przede wszystkim jakość. Ja sama zanim zaczęłam tam pracę kupowałam niektóre kostki fimo z której lepie oraz moje kartony na których wykonuje zdjęcia. To również tam dostałam fantastyczną srebrną farbkę do modeliny oraz mój wymarzony akrylowy wałek.
Farba akrylowa imitująca metal, kostki fimo professional.
Kartony i papiery do scrapbookingu, wykorzystywane przeze mnie do zdjęć.
Wałek akrylowy wykorzystywany przy pracy z modeliną.
Czuje totalny napływ inspiracji pracując w miejscu tak przepełnionym artystyczną energią. Nie dość, że wszystko jest śliczne i kolorowe, to mogę poznawać nowe techniki rękodzielnicze. I tu dochodzę do sedna. Gdy słuchałam webinaru wyżej wymienionej pani Kwiatkowskiej (klik na słowo webinar i sami będziecie mogli go wysłuchać, do czego serdecznie zachęcam) pierwszym zadaniem było odpowiedzieć sobie na pytanie: Co oznacza dla ciebie zarabiać pieniądze, a co robić pieniądze. Najpierw pomyślałam, że zarabiać do znaczy robić coś, co daje mi pieniądze np.: pracuje na etacie, wykonuje jakieś zadanie i dostaje za to pensje (skojarzenie pozytywne?), a robić pieniądze to samemu je wytwarzać (skojarzenie negatywne?).
I tu zaczęłam się zastanawiać, dlaczego praca na etacie jest dla mnie lepsza od kreowania życia, które dawałoby mi możliwość zarobienia? A mówiąc jeszcze dobitniej, dlaczego zarabianie kojarzy mi się z przymusem, a robienie z kreacją, a tym samym dobrowolnością. Bo kiedyś ja pieniądze zarabiałam, a teraz je robię. Czyli kiedyś miałam prace by zarabiać pieniądze. A teraz pracuje dla samego działania a nie by dostawać za to pieniądze- one są i to jest super, ale lubię robić to co robię. To nie znaczy, że tamta praca była okropna, a ta jest idealna. ja kochałam moją poprzednią prace do momentu, kiedy mój pracodawca i firma zaczęły non stop naciskać na zwiększenie sprzedaży i gdy zorientowałam się, że traktują mnie przedmiotowo.
Na razie odczuwam dreszczyk emocji, ale też poczucie bezpieczeństwa. Muszę się jeszcze bardzo dużo nauczyć, a czasu mam mało- ale to jest na plus. Praca, w której pracodawca stawia na rozwój jest nie tylko przyjemniejsza, ale również ambitniejsza. (O znalazłam minus tej pracy, wydam tam zapewne dużą cześć mojej pensji, jak podliczę ile kosztują wszystkie rzeczy, które mam zamiar kupić). Zbliżają się również targi po których będziemy mieli ogromną dostawę, bo moja szefowa też jest rękodzielnikiem. Dobrze jednak pracować w ładnym miejscu, człowiek wtedy zupełnie inaczej funkcjonuje.
A teraz pora na moją kolejną prace wykonaną całkowicie z modeliny. To torcik różany z perłową różą. Na początku był przeze mnie trochę nie lubiany, ale teraz wiem, że jest totalnie wyjątkowy przez swój retro kolor i majestatyczny wygląd. Nie jest to wisiorek, który można by nosić do każdego ubrania. Wręcz przeciwnie nadaje się tylko na specjalne okazje do eleganckiego stroju.
A jakie jest Wasze podejście do zarabiania i robienia pieniędzy? Jakie macie skojarzenia z tymi pojęciami? Czy to co robicie obecnie to zarabianie, czy już robienie pieniędzy?? Piszcie
i komentujcie jestem mega ciekawa jacy ludzie czytają mojego bloga.
Do napisania E.
Ps, jeśli podoba ci się to co robię, zostaw komentarz, a także zasubskrybuj mój blog klikając "Dodaj do kręgów" w Google+ lub "Dołącz do tej witryny". Zachęcam również do odwiedzenia innych moich postów.
Facet nie czarodziej w myślach nie potrafi czytać
Wiele lat z jednym facetem a ja nadal myślę, że on nauczy się czytać mi w myślach. Tą niesamowitą i nieprzeciętną umiejętność mógłby wykorzystywać gdy jestem na niego zła i gdy następuje moja kobieca przypadłość jaką jest foch. Nie lubię go chyba bardziej, niż mój facet. Cała się wtedy napinam i nie mogę wyrazić nic logicznego, bo w całej mojej głowie roi się od myśli: wstrętnych, przebiegłych i ironicznych, które nie mają nic wspólnego z rzeczywistością. Są raczej jej zaprzeczeniem i wyglądają jak "Krzyk" Muncha. I powiem jedno ani kobieta ani facet sobie z tym nie poradzą. Co więc robić w takiej sytuacji?? Mocno kobietę przytulać- zawsze- nawet jak odpycha, nawet jak nie odwzajemnia, nawet jak zaczyna coś krzyczeć bez ładu i składu- przytulać i pozwolić by foch czuł, że jego siła gaśnie.
A co zrobić jak foch zgaśnie?? No to wtedy gorzej- bo ona zacznie krzyczeć albo szeptać tak cicho, że ledwo ona słyszy co mówi, a co dopiero ten biedny mężczyzna?? No, nie taki biedny, bo w końcu kto sprawił, że przylazł foch- no przecież, że nie kobieta, ona jest tylko ofiarą focha. No, ale musimy gadać, tak długo jak trzeba i tak otwarcie i bez półprawd jak tylko można. Foch będzie się czasem pojawiał, bo niestety kobieca natura choć już nie tak zduszona jak dawniej, to nadal nie może się przyzwyczaić do tego, że ma prawo głosu i to nie tylko podczas wyborów. Ale faceci też nie powinni mówić za każdym razem gdy kobieta jest zła, że ma focha- bo nie każdy gniew jest fochem i nie każdy foch wywołany jest gniewem. I o tym warto pamiętać, bo faceci usprawiedliwiają swoje niezrozumienie kobiet tym, że ma focha. A jak kobieta ma focha to biedny facet nic na to nie pomoże. Faceci traktują focha jak okres- zdarza się od czasu do czasu i jest naturalną i nieusuwalną częścią każdej kobiety. Bez wyjątków. Więc napiszę to głośno, żeby żaden facet nie musiał się tego domyślać- foch nie jest jak okres, nie powtarza się cyklicznie i bądźcie nam za to wdzięczni.
A żeby osłodzić sobie czas po fochu, warto skosztować czegoś kremowego i owocowego.
W ramach walentynek pojechałam z moich chłopakiem i nową przyjaciółką na koncert Braci Figo Fagot- tak się wyszalałam, że tego dnia nie miałam siły na żadnego focha- a przecież znalazłaby się jakaś pierdoła o którą można by się było pokłócić- w walentynki.
A wy jak radzicie sobie z fochem?? Kiedy on u was zdarza się najczęściej?
Jestem mega ciekawa waszych odpowiedzi więc zapraszam do komentowania a tych, którym podoba się blog serdecznie zachęcam do subskrybowania.
We wpisie zostały wykorzystane takie obrazy jak: "Krzyk" Muncha, oraz nienazwany obraz Zdzisława Beksińskiego, które znajdziecie pod tymi linkami.
http://www.magazynsztuki.pl/krzyk-edvard-munch/
http://www.public-republic.net/the-week-light-with-zdzislaw-beksinski.php/
Najbardziej prywatny post- o mojej porażce i wymarzonych urodzinach
Ten post planowałam od dawna. Co tam planowałam, przygotowywałam się do niego od kilku miesięcy, zbierałam pomysły, analizowałam, sprawdzałam dostępność materiałów i możliwość realizacji. Mówiąc szczerze, to miał być najbardziej dopieszczony pod względem kompozycji fotografii post i...nic z tego nie wyszło.
Naprawdę nie wyszło. Więc dziś napisze wam o mojej porażce, z którą ciężko było mi się pogodzić i, co najśmieszniejsze, o niespodziance urodzinowej jak z filmu.
Minął tydzień od feralnego dnia w którym, źle nastawiwszy piec, spaliłam swoje najpiękniejsze i najbardziej pracochłonne prace wykonane z masy termoutwardzalnej fimo. Owszem udało się kilka uratować, ale one wyglądają inaczej, niż by wyglądały, gdybym ich nie spaliła. Resztę musiałam wyrzucić- do kosza, na śmietnik, całkowicie niezdatne do użytku. To była dla mnie okropna sytuacja, bo spaliłam rzeczy, które zaplanowałam na mój ukochany post urodzinowy oraz post walentynkowy. Strasznie byłam dumna z wykonanych prac, tortów, miniaturowych makaroników, nożyków i innych sztućców, z mikro frytek itd. długo by można wymieniać. Co się stało to się nie odstanie. Nie da się cofnąć przeszłości.
To była moja porażka, mój błąd. I najgorsze było to, że przyjaciele nie mieli dla mnie czasu. Byłam sama z moim problemem...a tyczyło się to właśnie moich urodzin i niespodzianki z nią związanej- ale niczego się nie domyśliłam. Każdy miał dobrą wymówkę- praca, szkoła wieczorowa, bycie poza miastem czy jakieś obowiązki. Jedna kumpela miała dla mnie czas i sprytnie zwabiła mnie do miejsca w którym reszta przywitała mnie z tortem. Miazga o której marzy każda księżniczka. Zdjęć jeszcze nie dostałam, ale mogę wam powiedzieć jedno- byłam jedyną osobą, która była nieumalowana i nie wystrojona. Hehe wyróżniałam się. Z racji tego, że było to miejsce publiczne, później dołączyło do nas mnóstwo innych dalszych znajomych- zawsze chętnych na darmowe alko. Było cudownie. Było najlepiej na świecie. Dostałam totalnie mega prezenty, takie od serca :D Mogę je Wam pokazać.
I tak właśnie kończąc moją opowieść, to co udało mi się uratować i przechodzi mój test estetyczny przedstawiam wam dziś na blogu. W wersji miniaturowej tort mojego własnego projektu, plus czekoladki i róże na walentynki. Zamiast mnóstwa zdjęć moich prac z okazji moich urodzin otrzymaliście ode mnie historie najwspanialszych urodzin, tych wymarzonych, filmowych, idealnych, spędzonych prawie z wszystkimi moimi przyjaciółmi ( jednej wisienki na torcie zabrakło bo urodziła niedawno dzidziusia i jest z nim w szpitalu). A teraz przed Państwem moje miniaturowe urodziny- 25.
Na torcie można dostrzec takie owoce jak: truskawki, maliny, czerwoną porzeczkę. Do tego makaroniki o różnym smaku, ferrero roche domowej roboty oraz lekko spalone (i pomalowane farbami) raffaello.Do tego dwa biszkopty- jeden czekoladowy, drugi waniliowy z kremem malinowym i ajerkoniakowym na pistacjowym musie. Jest tego dużo, bo tak lubię.
Czy wszystko było perfekcyjne? Na pewno nie. Jednak życie nie jest perfekcyjne- choć jedna pani z telewizji próbuje nam to udowodnić. No cóż. Ważne, by osoby, które kochasz zawsze były przy tobie i wtedy wszystko inne przestaje mieć znaczenie. Post ma tygodniowe opóźnienie i na pewno daleko mu do perfekcji, której po nim oczekiwałam. Jestem jednak z niego dumna, bo takiej historii nawet ja nie potrafiłabym wymyślić.
A Wy o jakich urodzinach marzycie?? Czy ktoś z Waszych bliskich spełnił Wasze marzenia??
ps.: nawet nie wiecie ile razy musiałam mojemu chłopakowi przypominać, że marze o takim przyjęciu- o resztę zadbał sam los.
Do napisania E.
Subskrybuj:
Posty (Atom)


















































